Το Τέλος της «Εποχικής Αντοχής»: Γιατί οι 80.000 Κενές Θέσεις στον Τουρισμό είναι η Εκδίκηση του Εργαζόμενου...
Κάποτε, η «σεζόν» στην Ελλάδα ήταν μια άτυπη συμφωνία: Δούλευες σκληρά για ένα τετράμηνο, έχανες τον ήλιο και τη θάλασσα, αλλά στο τέλος του καλοκαιριού είχες στην τσέπη ένα κεφάλαιο που σου επέτρεπε να ζήσεις αξιοπρεπώς τον υπόλοιπο χρόνο. Ακόμη και στις πιο μαύρες μέρες της οικονομικής κρίσης, η εργασία στον τουρισμό και την εστίαση ήταν μια διέξοδος επιβίωσης με ανταμοιβή.
Σήμερα, αυτή η συμφωνία έχει διαρραγεί ανεπανόρθωτα. Σύμφωνα με τα τελευταία ρεπορτάζ, οι κενές θέσεις εργασίας αγγίζουν τις 80.000. Και η απορία των εργοδοτών «γιατί δεν βρίσκουμε κόσμο;» μοιάζει πλέον με κακόγουστο αστείο.
Από τα 3.000 Ευρώ στα «Ψίχουλα» της Συγκατοίκησης
Η ιστορία είναι γνώριμη σε όλους. Εργαζόμενοι που σταθερά επέστρεφαν σε προορισμούς όπως η Μύκονος ή η Σαντορίνη για μισθούς των 2.500 και 3.000 ευρώ, ξαφνικά βρέθηκαν μπροστά σε προτάσεις που προκαλούν οργή.
Μισθοί που μετά βίας αγγίζουν τα 1.500 ευρώ, με την απαίτηση για 7 στα 7 εργασία, χωρίς ρεπό, και ωράρια που συχνά ξεπερνούν τις 12 ή 15 ώρες την ημέρα. Το κερασάκι στην τούρτα; Η περιβόητη «διαμονή». Δωμάτια-τρύπες όπου στοιβάζονται πέντε και έξι άτομα, με το κόστος συχνά να αφαιρείται από τον ήδη μειωμένο μισθό. Αυτό δεν είναι «επιχειρείν», είναι σύγχρονη δουλεία.
Το Παραμύθι της Μείωσης της Ανεργίας
Την ώρα που η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τη μείωση της ανεργίας, η πραγματικότητα την διαψεύδει με τον πιο σκληρό τρόπο: το brain drain συνεχίζεται. Οι νέοι δεν κάθονται πλέον να τους εκμεταλλεύονται για «ψίχουλα». Φεύγουν στο εξωτερικό, όπου οι ώρες εργασίας τηρούνται, η ασφάλιση είναι δεδομένη και ο μισθός ανταποκρίνεται στο κόστος ζωής.
Η στήριξη του τουριστικού «προϊόντος» με όρους γαλέρας έχει ημερομηνία λήξης. Όταν ο εργαζόμενος αντιμετωπίζεται ως αναλώσιμο εξάρτημα μιας μηχανής παραγωγής κέρδους για λίγους, τότε η μηχανή κάποια στιγμή θα σταματήσει.
Η Λανθασμένη Εστίαση της Χώρας
Το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Η Ελλάδα επέλεξε να γίνει το «γκαρσόνι της Ευρώπης», εγκαταλείποντας την πρωτογενή παραγωγή και τη βιομηχανία. Επένδυσε τα πάντα σε ένα ασταθές τουριστικό μοντέλο, το οποίο τώρα «βραχυκυκλώνει» επειδή αρνείται να μοιράσει τα κέρδη του με αυτούς που το κρατούν όρθιο.
Η Ώρα της Πληρωμής
«Να μάθετε να πληρώνετε για να βρίσκετε προσωπικό». Η φράση αυτή συμπυκνώνει την οργή μιας ολόκληρης γενιάς. Οι 80.000 κενές θέσεις δεν είναι έλλειψη εργατικών χεριών, είναι έλλειψη σεβασμού.
Αν οι επιχειρηματίες του τουρισμού θέλουν να συνεχίσουν να μιλούν για «ρεκόρ αφίξεων» και «ποιοτικό τουρισμό», θα πρέπει πρώτα να εξασφαλίσουν ποιοτική ζωή για τους υπαλλήλους τους. Διαφορετικά, το «καλά να πάθουν» θα ηχεί όλο και πιο δυνατά πάνω από τα άδεια τραπέζια και τις κλειστές ρεσεψιόν.
Η Λύση της «Εισαγωγής»: Μετανάστες για να Μη Διορθωθούν τα Κακώς Κείμενα
Μπροστά στο αδιέξοδο που δημιούργησαν οι ίδιοι, πολλοί επιχειρηματίες και το κράτος στρέφονται πλέον σε μια βολική εναλλακτική: τις διακρατικές συμφωνίες για την εισαγωγή εργαζομένων από τρίτες χώρες. Η λογική είναι απλή και κυνική: αφού ο Έλληνας ή ο Ευρωπαίος εργαζόμενος δεν δέχεται πλέον να δουλεύει 15 ώρες για ένα κομμάτι ψωμί και να κοιμάται σε κοντέινερ, θα αναζητήσουμε ανθρώπους από ακόμα πιο φτωχές οικονομίες που δεν έχουν άλλη επιλογή.
Αυτή η στρατηγική δεν αποτελεί λύση στο πρόβλημα, αλλά μια προσπάθεια παράτασης της ζωής ενός αποτυχημένου μοντέλου. Αντί να βελτιωθούν οι μισθοί και οι συνθήκες, επιλέγεται η «εισαγωγή» φθηνών χεριών, μετατρέποντας τον ελληνικό τουρισμό σε ένα πεδίο εκμετάλλευσης ανθρώπων που συχνά δεν γνωρίζουν τα εργασιακά τους δικαιώματα.
Όμως, ακόμα και αυτή η λύση είναι προσωρινή. Η ποιότητα των υπηρεσιών υποβαθμίζεται και το πρόβλημα της έλλειψης εξειδίκευσης γιγαντώνεται. Όταν το «τουριστικό θαύμα» στηρίζεται στην απόγνωση του ξένου εργάτη και όχι στην ικανοποίηση του επαγγελματία, τότε η αντίστροφη μέτρηση για την ποιότητα του εθνικού μας προϊόντος έχει ήδη ξεκινήσει.
Το Τίμημα της Αλαζονείας
Η κρίση στον τουρισμό δεν είναι μια παροδική «ανομβρία» εργατικών χεριών, αλλά το νομοτελειακό αποτέλεσμα ενός μοντέλου που θεώρησε τον άνθρωπο αναλώσιμο κόστος. Όσο οι «ρεκόρ αφίξεων» μεταφράζονται σε πλούτο για λίγους και εξάντληση για τους πολλούς, οι 80.000 κενές θέσεις θα παραμένουν εκεί, ως ένα βουβό αλλά ηχηρό μνημείο της εργασιακής αξιοπρέπειας που αρνείται να παζαρευτεί.
Ο τουρισμός στην Ελλάδα δεν θα καταρρεύσει από την έλλειψη επισκεπτών, αλλά από την απουσία εκείνων που τον κρατούν ζωντανό με το χαμόγελο και τον ιδρώτα τους. Η ώρα της επιλογής έφτασε: ή θα υπάρξει πραγματική επένδυση στον άνθρωπο με δίκαιους μισθούς και συνθήκες, ή το «τουριστικό θαύμα» θα μείνει μια άδεια βιτρίνα σε μια χώρα που ξέχασε να παράγει οτιδήποτε άλλο εκτός από ανισότητες.
Το μήνυμα είναι πλέον σαφές: Η σεζόν της υπομονής τελείωσε. Τώρα, αρχίζει η σεζόν της ευθύνης.
Μείνετε μπροστά στις εξελίξεις — κάντε Like στο Facebook
Από το newsroom
Γράφει η Χλόη Βουνιώτη – Ειδική σε τουριστικά και περιβαλλοντικά ρεπορτάζ. Αιγαιοπελαγίτικη αύρα σε κάθε της λέξη.
-Posted by Anexartitos.Ta.Neα
Αν θέλετε να μαθαίνετε παράλληλα όσα σημαντικά διαδραματίζονται στα ελληνικά και ξένα media κάντε like στην σελίδα στο Facebook πατώντας εδώ.click here
Δημοσίευση σχολίου
.Τα σχόλια υπάρχουν για να συνεισφέρουν οι αναγνώστες στο διάλογο.
. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του.
. Αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές.
. Συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και greeklish αφαιρούνται όπου εντοπίζονται.
. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές και μόνον αυτούς.
. Η ταυτότητα των σχολιαστών είναι γνωστή μόνο στην Google.
. Όποιος θίγεται μπορεί να επικοινωνεί στο email μας.
. Περισσότερα στους όρους χρήσης.. Ευχαριστούμε για την κατανόησή σας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου