Θεσσαλονίκη: Τι πραγματικά έδειξε η στρατιωτική παρέλαση – Τα ελληνικά πρωτότυπα, τα ξένα όπλα και τα συστήματα που δεν έχουν ακόμη ενταχθεί...
Η παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου έδωσε μια εικόνα της μελλοντικής αμυντικής ισχύος της χώρας, αλλά όχι αποκλειστικά του σημερινού επιχειρησιακού της εξοπλισμού. Τι ισχύει για τα Stryker, το πορτογαλικό C-390, τον «Αρχύτα», τον «Πυρπολητή» και την «Ασπίδα του Αχιλλέα».
Αφορμή για τη συζήτηση γύρω από τον εξοπλισμό που παρουσιάστηκε στη στρατιωτική παρέλαση της Θεσσαλονίκης στάθηκε δημοσίευμα της ρωσόφωνης ιστοσελίδας rua.gr, το οποίο αναρτήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2026 με τίτλο «Военная показуха в Салониках: Греция вывела на парад оружие, которого у неё ещё нет» («Στρατιωτική επίδειξη στη Θεσσαλονίκη: Η Ελλάδα παρέλασε όπλα που δεν διαθέτει ακόμη»).
Το δημοσίευμα υποστήριξε ότι στην παρέλαση παρουσιάστηκαν συστήματα που δεν έχουν ακόμη παραδοθεί ή ενταχθεί πλήρως στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, ενώ έκανε αναφορές και σε εξοπλισμό ξένων στρατιωτικών δυνάμεων. Η διασταύρωση των επιμέρους αναφορών με ελληνικά δημοσιεύματα και επίσημες ανακοινώσεις επιβεβαιώνει ορισμένες από τις επισημάνσεις του, αλλά δείχνει επίσης ότι σε αρκετές περιπτώσεις απαιτούνται διευκρινίσεις ως προς το στάδιο ανάπτυξης, αξιολόγησης ή προμήθειας κάθε συστήματος.
Η στρατιωτική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου 2026 στη Θεσσαλονίκη είχε μια σημαντική διαφοροποίηση σε σχέση με προηγούμενες χρονιές: τα οπλικά συστήματα προηγήθηκαν των πεζοπόρων τμημάτων, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην τεχνολογική αναβάθμιση των Ενόπλων Δυνάμεων και στις κατευθύνσεις της «Ατζέντας 2030».
Η παρουσία νέων μη επανδρωμένων μέσων, συστημάτων αεράμυνας και τεθωρακισμένων προκάλεσε ενδιαφέρον, αλλά παράλληλα άνοιξε μια συζήτηση: ποια από τα μέσα που παρουσιάστηκαν βρίσκονται ήδη σε ελληνική υπηρεσία και ποια αποτελούν προγράμματα υπό ανάπτυξη, δοκιμή ή μελλοντική προμήθεια;
Δημοσίευμα της ρωσόφωνης ιστοσελίδας rua.gr, με τίτλο που υποστηρίζει ότι η Ελλάδα παρέλασε με όπλα τα οποία δεν διαθέτει ακόμη, έθεσε το ζήτημα με ιδιαίτερα αιχμηρό τρόπο. Η διασταύρωση των επιμέρους ισχυρισμών με ελληνικά δημοσιεύματα και επίσημες ανακοινώσεις δείχνει ότι υπάρχουν πραγματικά στοιχεία πίσω από την κριτική, αλλά και σημαντικές αποχρώσεις που δεν πρέπει να παραβλέπονται.
Τα αμερικανικά Stryker και το πορτογαλικό C-390
Ανάμεσα στα μέσα που τράβηξαν την προσοχή ήταν τα αμερικανικής προέλευσης τεθωρακισμένα οχήματα Stryker. Σύμφωνα με δημοσιεύματα της «Πτήσης» και της «Καθημερινής», τα οχήματα που συμμετείχαν στην παρέλαση έφεραν αμερικανικά πληρώματα. Η παρουσία τους δεν αποτελούσε απόδειξη ότι είχαν ήδη ενταχθεί επιχειρησιακά στον Ελληνικό Στρατό.
Η Ελλάδα έχει κινηθεί προς την απόκτηση μεταχειρισμένων Stryker από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ωστόσο η συμμετοχή αμερικανικών οχημάτων στην παρέλαση πρέπει να διακρίνεται από την ολοκλήρωση της διαδικασίας παραχώρησης και την επιχειρησιακή τους αξιοποίηση από ελληνικές μονάδες.
Αντίστοιχη ήταν η περίπτωση του μεταγωγικού αεροσκάφους C-390 Millennium. Το αεροσκάφος που εμφανίστηκε στη Θεσσαλονίκη ανήκε στην πορτογαλική Πολεμική Αεροπορία. Η Ελλάδα έχει προχωρήσει σε διαδικασία απόκτησης τριών αεροσκαφών του συγκεκριμένου τύπου, όμως η παρουσία ενός πορτογαλικού αεροσκάφους στην παρέλαση δεν σημαίνει ότι αυτό αποτελεί ήδη μέρος του ελληνικού στόλου.
Η συμμετοχή ξένων μέσων σε εθνικές παρελάσεις δεν είναι ασυνήθιστη. Το ουσιαστικό ζήτημα είναι να παρουσιάζεται με σαφήνεια η προέλευσή τους και να μην δημιουργείται σύγχυση ως προς το ιδιοκτησιακό ή επιχειρησιακό τους καθεστώς.
Ο «Αρχύτας»: Ελληνική ανάπτυξη, αλλά όχι ακόμη επιχειρησιακή ένταξη
Ιδιαίτερη θέση στην παρουσίαση των νέων τεχνολογιών είχε το ελληνικής σχεδίασης μη επανδρωμένο αεροσκάφος «Αρχύτας».
Το πρόγραμμα αποτελεί προσπάθεια ανάπτυξης εγχώριας τεχνογνωσίας στον τομέα των UAV. Ωστόσο, σύμφωνα με δημοσίευμα της «Καθημερινής» τον Σεπτέμβριο του 2026, το αεροσκάφος βρισκόταν σε κρίσιμη φάση εξέλιξης, με τις δοκιμές κάθετης απογείωσης και προσγείωσης να προγραμματίζονται για τον Δεκέμβριο.
Επομένως, η παρουσίαση του «Αρχύτα» ως ελληνικού τεχνολογικού επιτεύγματος είναι διαφορετικό ζήτημα από την ένταξή του σε επιχειρησιακές μονάδες. Η ανάπτυξη ενός πρωτοτύπου αποτελεί σημαντικό βήμα, αλλά δεν ισοδυναμεί με ολοκληρωμένο σύστημα που έχει ήδη παραδοθεί και χρησιμοποιείται από τις Ένοπλες Δυνάμεις.
«Άρπυια» και «Ανταίος»: Τι γνωρίζουμε και τι παραμένει ασαφές
Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκαν επίσης η «Άρπυια» και ο «Ανταίος», δύο συστήματα που συνδέονται με την ανάπτυξη μη επανδρωμένων δυνατοτήτων στην Ελλάδα.
Για την «Άρπυια», δημοσιεύματα του αμυντικού Τύπου τον Οκτώβριο του 2026 αναφέρθηκαν στην εμφάνιση πρωτοτύπου εγχώριου μη επανδρωμένου αεροχήματος κατηγορίας περιφερόμενων πυρομαχικών. Τα διαθέσιμα στοιχεία δεν επαρκούν, ωστόσο, για να επιβεβαιωθεί ότι έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία προμήθειας ή ότι το σύστημα έχει ενταχθεί σε επιχειρησιακή υπηρεσία.
Αντίστοιχα, για τον «Ανταίο», που περιγράφεται ως μη επανδρωμένη επίγεια πλατφόρμα, δεν προκύπτουν από τις πηγές που εξετάστηκαν επαρκή επίσημα στοιχεία ώστε να εξαχθεί ασφαλές συμπέρασμα για το επίπεδο ανάπτυξης, την ύπαρξη σύμβασης ή την επιχειρησιακή του κατάσταση.
Συνεπώς, οι συγκεκριμένες περιπτώσεις πρέπει να αντιμετωπίζονται ως προγράμματα που χρειάζονται περαιτέρω τεκμηρίωση και όχι ως αποδεδειγμένα παραδοθέντα οπλικά συστήματα.
«Πυρπολητής» και Corsair: Δύο διαφορετικές πορείες για τα ναυτικά drones
Πιο συγκεκριμένα είναι τα δεδομένα για τα μη επανδρωμένα σκάφη επιφανείας που παρουσιάστηκαν στο πλαίσιο της παρέλασης και των σχετικών εκδηλώσεων.
Ο «Πυρπολητής» αποτελεί ελληνικό πρόγραμμα του Πολεμικού Ναυτικού. Σε επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου Εθνικής Άμυνας για την έναρξη λειτουργίας του Κέντρου Διακλαδικής Εκπαίδευσης Μη Επανδρωμένων και Αυτόνομων Θαλάσσιων Συστημάτων, ο υπουργός Νίκος Δένδιας ανέφερε ότι το σκάφος έχει σχεδιαστεί και κατασκευαστεί από το Πολεμικό Ναυτικό και ότι οι αυτόνομες λειτουργίες του βρίσκονταν στο τελικό στάδιο δοκιμών.
Ο ίδιος περιέγραψε ως επόμενο βήμα την παραγωγή του σε μεγαλύτερους αριθμούς. Η δήλωση αυτή αποσαφηνίζει τη διαφορά ανάμεσα στην ύπαρξη ενός πραγματικού πρωτοτύπου και στη μαζική επιχειρησιακή αξιοποίησή του.
Διαφορετική είναι η περίπτωση του αμερικανικού Corsair, της εταιρείας Saronic. Σύμφωνα με δημοσίευμα της «Καθημερινής» στις 14 Οκτωβρίου 2026, το Πολεμικό Ναυτικό είχε ξεκινήσει την αξιολόγηση και τις δοκιμές του συγκεκριμένου σκάφους, ενώ είχε αποσταλεί αίτημα προς τις Ηνωμένες Πολιτείες για να ξεκινήσουν οι διαδικασίες πιθανής προμήθειας τουλάχιστον 30 μονάδων.
Η εξέλιξη αυτή επιβεβαιώνεται και από το εξειδικευμένο αμυντικό μέσο Naval News. Το Corsair, επομένως, δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως ήδη πλήρως ενταγμένο στον ελληνικό στόλο, αλλά ούτε και ως ένα σύστημα χωρίς καμία ελληνική εμπλοκή. Βρισκόταν σε διαδικασία αξιολόγησης, με προοπτική προμήθειας.
«Ασπίδα του Αχιλλέα»: Υπάρχει συμφωνία, όχι ακόμη ολοκληρωμένο σύστημα
Ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της παρέλασης ήταν η παρουσίαση συστημάτων που συνδέονται με την «Ασπίδα του Αχιλλέα», το νέο πολυεπίπεδο πρόγραμμα αεράμυνας της Ελλάδας.
Η δημόσια παρουσίαση επιμέρους συστημάτων, όπως τα SPYDER και BARAK MX, προκάλεσε ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο η συνολική αμυντική αρχιτεκτονική είναι ήδη λειτουργική.
Η επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, ωστόσο, δίνει σαφή εικόνα για την πορεία του προγράμματος: στις 31 Αυγούστου 2026 υπογράφηκε στο Τελ Αβίβ διακρατική συμφωνία με την ισραηλινή πλευρά για την ανάπτυξη του συστήματος. Ο συνολικός προϋπολογισμός ανακοινώθηκε στα 3,035 δισ. ευρώ.
Σύμφωνα με την ίδια ανακοίνωση, στο πρόγραμμα προβλέπεται συμμετοχή ελληνικών εταιρειών, με το ποσοστό της ελληνικής συμμετοχής να υπερβαίνει το 25%.
Η υπογραφή της συμφωνίας αποτελεί επιβεβαιωμένο γεγονός. Δεν σημαίνει, όμως, ότι το σύνολο των επιμέρους συστημάτων έχει ήδη παραδοθεί, διασυνδεθεί και τεθεί σε πλήρη επιχειρησιακή λειτουργία.
Επομένως, η παρουσίαση εξοπλισμού που προορίζεται να αποτελέσει μέρος της «Ασπίδας του Αχιλλέα» πρέπει να ερμηνεύεται ως παρουσίαση ενός προγράμματος που βρίσκεται σε πορεία υλοποίησης και όχι ως απόδειξη ότι έχει ολοκληρωθεί η συνολική του ανάπτυξη.
Παράλληλα, οι ισχυρισμοί περί απουσίας διαγωνιστικής διαδικασίας, ζητημάτων πρόσβασης στον πηγαίο κώδικα ή αδιαφάνειας στο συνολικό κόστος απαιτούν ξεχωριστή εξέταση των συμβατικών και κοινοβουλευτικών στοιχείων. Δεν αρκεί η αναφορά τους σε ένα δημοσίευμα για να θεωρηθούν αποδεδειγμένοι.
Ο «Κένταυρος»: Ένα σύστημα με πραγματική επιχειρησιακή εμπειρία
Μια διαφορετική περίπτωση αποτελεί το ελληνικό σύστημα αντιμετώπισης μη επανδρωμένων αεροσκαφών «Κένταυρος», το οποίο αναπτύχθηκε από την Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία.
Σε συνέντευξή του που δημοσιεύθηκε από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας τον Οκτώβριο του 2026, ο Νίκος Δένδιας ανέφερε ότι το σύστημα έχει αποκτήσει επιτυχημένη επιχειρησιακή εμπειρία στην Ερυθρά Θάλασσα και ότι έχει προσελκύσει ενδιαφέρον από τις Ένοπλες Δυνάμεις άλλων κρατών.
Η συγκεκριμένη αναφορά δείχνει ότι δεν πρόκειται απλώς για ένα πειραματικό πρόγραμμα που παρουσιάστηκε για επικοινωνιακούς λόγους. Υπάρχει πραγματική επιχειρησιακή χρήση.
Χρειάζεται, ωστόσο, να γίνεται διάκριση ανάμεσα στην έκδοση που έχει αξιοποιηθεί σε ναυτικό περιβάλλον και σε άλλες διαμορφώσεις, όπως μια χερσαία κινητή έκδοση. Η παρουσία μιας διαφορετικής διαμόρφωσης σε παρέλαση δεν αποδεικνύει από μόνη της ότι έχει ολοκληρωθεί η προμήθεια ή η ένταξή της σε μονάδες.
Μια παρέλαση με παρόν και μέλλον
Η εικόνα που προκύπτει από τη διασταύρωση των στοιχείων είναι πιο σύνθετη από τον ισχυρισμό ότι η Ελλάδα παρουσίασε όπλα που δεν διαθέτει.
Στη Θεσσαλονίκη εμφανίστηκαν συστήματα με διαφορετικό επίπεδο ωριμότητας: εξοπλισμός που ήδη χρησιμοποιείται από τις Ένοπλες Δυνάμεις, ελληνικά πρωτότυπα που βρίσκονται σε δοκιμές, μέσα που αξιολογούνται ενόψει πιθανής προμήθειας, συστήματα που προβλέπονται σε υπογεγραμμένες συμφωνίες, αλλά και εξοπλισμός ξένων ενόπλων δυνάμεων.
Η διάκριση ανάμεσα σε αυτές τις κατηγορίες είναι ουσιώδης. Ένα πρωτότυπο δεν είναι επιχειρησιακό όπλο, μια συμφωνία προμήθειας δεν είναι παράδοση και μια δοκιμή δεν ισοδυναμεί με πλήρη ένταξη σε υπηρεσία.
Από την άλλη πλευρά, η παρουσίαση ενός νέου συστήματος δεν είναι από μόνη της παραπλανητική. Μπορεί να αποτελεί μέρος της δημόσιας προβολής της αμυντικής βιομηχανίας, της τεχνολογικής ανάπτυξης και των μελλοντικών δυνατοτήτων των Ενόπλων Δυνάμεων.
Το ουσιαστικό ερώτημα που παραμένει είναι πόσο γρήγορα τα προγράμματα αυτά θα περάσουν από το στάδιο της ανάπτυξης και των συμφωνιών στην πραγματική παράδοση, την παραγωγή και την επιχειρησιακή αξιοποίηση.
Γιατί, τελικά, η αμυντική ισχύς μιας χώρας δεν κρίνεται μόνο από όσα παρουσιάζονται σε μια παρέλαση, αλλά κυρίως από όσα μπορούν να χρησιμοποιηθούν αποτελεσματικά όταν χρειαστεί.
Μείνετε μπροστά στις εξελίξεις — κάντε Like στο Facebook
Από το newsroom
Γράφει H Σκεύω Πινότση
-Posted by Anexartitos.Ta.Neα
Αν θέλετε να μαθαίνετε παράλληλα όσα σημαντικά διαδραματίζονται στα ελληνικά και ξένα media κάντε like στην σελίδα στο Facebook πατώντας εδώ.click here
Δημοσίευση σχολίου
.Τα σχόλια υπάρχουν για να συνεισφέρουν οι αναγνώστες στο διάλογο.
. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του.
. Αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές.
. Συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και greeklish αφαιρούνται όπου εντοπίζονται.
. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές και μόνον αυτούς.
. Η ταυτότητα των σχολιαστών είναι γνωστή μόνο στην Google.
. Όποιος θίγεται μπορεί να επικοινωνεί στο email μας.
. Περισσότερα στους όρους χρήσης.. Ευχαριστούμε για την κατανόησή σας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου