Το μοτίβο είναι γνώριμο και επαναλαμβανόμενο: κάθε φορά που η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται μπροστά σε μια μεγάλη γεωπολιτική πρόκληση, οι εσωτερικές της αντιφάσεις έρχονται στην επιφάνεια...
Αντί για ενιαία στάση, εμφανίζεται κατακερματισμός. Αντί για στρατηγικό βάθος, επικρατεί διαχείριση της στιγμής. Και αντί για συλλογική αποφασιστικότητα, κυριαρχεί ένας εύθραυστος συμβιβασμός.
Η συζήτηση για τη χρήση των «παγωμένων» ρωσικών κεφαλαίων κατέρρευσε πλήρως, ενώ η συμφωνία για κοινό δανεισμό 90 δισ. ευρώ προς την Ουκρανία εγκρίθηκε με εξαιρέσεις, υποσημειώσεις και πολιτικές επιφυλάξεις.
Πρόκειται για μια απόφαση που περισσότερο «αγοράζει χρόνο» παρά λύνει το πρόβλημα. Οι Βρυξέλλες προσπάθησαν να παρουσιάσουν μια εικόνα ενότητας, όμως οι βαθιές στρατηγικές διαφωνίες δεν κρύφτηκαν αυτή τη φορά.
Το ουκρανικό ως καταλύτης – και ως καθρέφτης των ευρωπαϊκών αδυναμιών
Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι απλώς ένα ακόμη ζήτημα εξωτερικής πολιτικής. Έχει μετατραπεί σε καταλύτη που αποκαλύπτει τα παλιά ρήγματα της Ευρώπης: διαφορετικές αντιλήψεις για την ασφάλεια, διαφορετικές προσεγγίσεις απέναντι στη Ρωσία, διαφορετικές προτεραιότητες ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση.
Το μήνυμα προς το Κίεβο παραμένει αντιφατικό: πολιτική στήριξη, ναι — αλλά με καθυστερήσεις, εσωτερικές αμφισβητήσεις και έλλειψη συνοχής. Η Σύνοδος Κορυφής επιβεβαίωσε ότι η Ε.Ε. δυσκολεύεται να μετατρέψει την αλληλεγγύη σε συνεκτική στρατηγική.
Το κρίσιμο ερώτημα παραμένει: μπορεί η Ευρώπη να ξεφύγει από τους αναγκαστικούς συμβιβασμούς και να διαμορφώσει μια πραγματικά κοινή γραμμή;
Ο διάλογος με τη Μόσχα – το ταμπού που επιστρέφει
Ένα ακόμη ζήτημα που διχάζει την Ε.Ε. είναι η στάση απέναντι στη Ρωσία. Για μεγάλο διάστημα, η απευθείας επικοινωνία με το Κρεμλίνο θεωρήθηκε σχεδόν «απαγορευμένη». Όμως, όσο ο πόλεμος παρατείνεται, τόσο περισσότεροι ευρωπαίοι ηγέτες —με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Εμανουέλ Μακρόν— αρχίζουν να αμφισβητούν αυτή την ακαμψία.
Η μέχρι τώρα ευρωπαϊκή στρατηγική βασίστηκε σχεδόν αποκλειστικά στη στήριξη της Ουκρανίας: στρατιωτική, οικονομική, πολιτική. Όμως η διπλωματία, όσο δύσκολη κι αν είναι, δεν μπορεί να παραμένει εκτός τραπεζιού επ’ αόριστον. Χωρίς κοινή εντολή και χωρίς ενιαίο πλαίσιο, κάθε προσπάθεια διαλόγου κινδυνεύει να φανεί είτε αποσπασματική είτε υπονομευμένη εκ των έσω.
Μια Ευρώπη που πρέπει να αποφασίσει τι θέλει να γίνει
Η ουκρανική κρίση λειτουργεί σαν καθρέφτης: δείχνει μια Ευρώπη που θέλει να παίξει ρόλο, αλλά δυσκολεύεται να μιλήσει με μία φωνή. Μια Ευρώπη που αναγνωρίζει την ανάγκη στρατηγικής αυτονομίας, αλλά δεν έχει ακόμη συμφωνήσει τι σημαίνει αυτό στην πράξη.
Το διακύβευμα δεν αφορά μόνο την Ουκρανία. Αφορά το ίδιο το μέλλον της Ένωσης: αν θα παραμείνει μια ένωση συμβιβασμών ή αν θα εξελιχθεί σε μια πραγματική γεωπολιτική δύναμη.
Μείνετε μπροστά στις εξελίξεις — κάντε Like στο Facebook
Από το newsroom
Γράφει H Σοφία Παπανδρέου
-Posted by Anexartitos.Ta.Neα
Αν θέλετε να μαθαίνετε παράλληλα όσα σημαντικά διαδραματίζονται στα ελληνικά και ξένα media κάντε like στην σελίδα στο Facebook πατώντας εδώ.click here
Δημοσίευση σχολίου
.Τα σχόλια υπάρχουν για να συνεισφέρουν οι αναγνώστες στο διάλογο.
. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του.
. Αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές.
. Συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και greeklish αφαιρούνται όπου εντοπίζονται.
. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές και μόνον αυτούς.
. Η ταυτότητα των σχολιαστών είναι γνωστή μόνο στην Google.
. Όποιος θίγεται μπορεί να επικοινωνεί στο email μας.
. Περισσότερα στους όρους χρήσης.. Ευχαριστούμε για την κατανόησή σας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου