Η επεκτατική νομισματική πολιτική και η στρέβλωση των οικονομικών προτεραιοτήτων...
Πώς το «εύκολο χρήμα» δημιουργεί φούσκες και αποδυναμώνει την αγορά.
Στην οικονομία της αγοράς, η αυθόρμητη τάξη θεωρείται θεμέλιο της ορθής λειτουργίας της. Οι ατομικές επιλογές, εκφρασμένες μέσα από τον μηχανισμό των τιμών, καθορίζουν ποιες δραστηριότητες είναι βιώσιμες και ποιες όχι.
Ωστόσο, η επεκτατική νομισματική πολιτική των κεντρικών τραπεζών φαίνεται να διαταράσσει αυτή την ισορροπία, δημιουργώντας στρεβλώσεις που επηρεάζουν τόσο τις οικονομικές προτεραιότητες όσο και τη δομή της παραγωγής.
Τα τελευταία χρόνια, τα οικονομικά μέσα ενημέρωσης προειδοποιούν για μια νέα τεχνολογική «φούσκα». Οι αποτιμήσεις των μεγάλων τεχνολογικών εταιρειών έχουν εκτοξευθεί σε επίπεδα πολλαπλάσια των θεμελιωδών μεγεθών τους, ενώ οι επενδύσεις στον κλάδο απορροφούν δυσανάλογο μέρος της οικονομικής δραστηριότητας.
Η στενή σύνδεση των επιδόσεων των μετοχών με πολιτικές αποφάσεις – από τη συμμετοχή του αμερικανικού δημοσίου στην Intel έως συμφωνίες για εξαγωγές επεξεργαστών – ενισχύει την άποψη ότι ο τεχνολογικός κλάδος έχει, στην πράξη, μερικώς κρατικοποιηθεί.
Πώς η επεκτατική νομισματική πολιτική δημιουργεί φούσκες
Η σύνδεση μεταξύ «εύκολου χρήματος» και δημιουργίας φουσκών είναι γνωστή. Όταν η κεντρική τράπεζα μειώνει τεχνητά τα επιτόκια και αυξάνει την προσφορά χρήματος, δημιουργεί συνθήκες που ευνοούν επενδύσεις οι οποίες, υπό κανονικές συνθήκες αγοράς, δεν θα θεωρούνταν βιώσιμες.
Πριν από τη μείωση των επιτοκίων, η καθαρή παρούσα αξία πολλών projects ήταν αρνητική. Μετά τη μείωση, η ίδια ανάλυση δείχνει θετικό αποτέλεσμα. Έτσι, κεφάλαια κατευθύνονται σε δραστηριότητες που δεν αντανακλούν τις πραγματικές προτιμήσεις των καταναλωτών ή το επίπεδο των ιδιωτικών αποταμιεύσεων.
Σε μια ελεύθερη αγορά, τα επιτόκια αντικατοπτρίζουν τις χρονικές προτιμήσεις των ατόμων: πόσο προτιμούν την παρούσα κατανάλωση έναντι της μελλοντικής. Η μείωση των επιτοκίων θα έπρεπε να συνοδεύεται από αύξηση της αποταμίευσης. Όμως, όταν η μείωση είναι τεχνητή, δεν υπάρχει αντίστοιχη αύξηση αποταμιεύσεων. Το αποτέλεσμα είναι ότι η οικονομία ζει πέρα από τα πραγματικά της μέσα, υποθηκεύοντας το μέλλον.
Κακές επενδύσεις και στρέβλωση της παραγωγής
Η τεχνητή επέκταση της πίστωσης οδηγεί σε malinvestment – κακές επενδύσεις σε δραστηριότητες που δεν θα είχαν αναδυθεί σε συνθήκες ανεμπόδιστης αγοράς. Πόροι εκτρέπονται από παραγωγικές δραστηριότητες προς μη παραγωγικές, συχνά προς όφελος μιας χρηματοπιστωτικής ελίτ.
Η άνιση πληθωριστική αύξηση των τιμών, η υποτίμηση του νομίσματος και η στρέβλωση της δομής της παραγωγής οδηγούν σε κύκλους άνθησης και ύφεσης. Η πραγματική οικονομική ανάπτυξη αποδυναμώνεται, καθώς οι ιδιωτικές αποταμιεύσεις – το θεμέλιο των κεφαλαιουχικών επενδύσεων – συρρικνώνονται.
Ακόμη και εντυπωσιακά projects, όπως αυτά της τεχνητής νοημοσύνης, μπορεί να μην είναι βιώσιμα σε μια πραγματικά ελεύθερη αγορά. Η βιωσιμότητά τους εξαρτάται από τις αποταμιεύσεις, τα επιτόκια και την πραγματική ζήτηση – όχι από την τεχνητή νομισματική στήριξη.
Η συρρίκνωση της προσφοράς χρήματος και ο κίνδυνος κατάρρευσης φουσκών
Από το 2021, η δυναμική της προσφοράς χρήματος έχει μειωθεί απότομα. Αυτό πλήττει δραστηριότητες που αναδύθηκαν χάρη στην προηγούμενη περίοδο μαζικής νομισματικής επέκτασης. Παρότι η επίδραση της πληθωριστικής ανόδου των αξιών – όπως των μετοχών – εξακολουθεί να κυριαρχεί, η πραγματική οικονομική δραστηριότητα αρχίζει να πιέζεται.
Καθώς το εύκολο χρήμα αποσύρεται, πολλές φούσκες είναι πιθανό να καταρρεύσουν ή να συρρικνωθούν. Η χρονική δομή των προτιμήσεων, η αποταμίευση και οι κεφαλαιουχικές επενδύσεις δεν επαρκούν για να στηρίξουν την επέκταση πολλών από αυτές τις δραστηριότητες.
Τι μπορεί να γίνει: Λιγότερη παρέμβαση, περισσότερη πραγματικότητα
Η επιθετική μείωση επιτοκίων ή νέα αύξηση της προσφοράς χρήματος θα επιδείνωνε την κατάσταση. Ο πληθωριστικός δανεισμός των τραπεζών μπορεί να καταρρεύσει, οδηγώντας σε ακόμη μεγαλύτερη πίεση στις φούσκες.
Για να μετριαστεί η κρίση, απαιτείται:
Μείωση ή εξάλειψη της νομισματικής παρέμβασης
Δραστικός περιορισμός των κρατικών δαπανών
Επιστροφή σε τιμές και παραγωγή που αντανακλούν την πραγματικότητα
Η αντικατάσταση του φόρου εισοδήματος με δασμούς δεν μπορεί να λειτουργήσει όσο οι κρατικές δαπάνες αυξάνονται. Όσο υψηλότερες είναι οι δαπάνες, τόσο υψηλότερος είναι ο πραγματικός φόρος που επιβάλλεται στην κοινωνία μέσω της εκτροπής αποταμιεύσεων.
Οι δραστηριότητες‑«φούσκες» είναι προϊόν της επεκτατικής νομισματικής πολιτικής. Όσο εντυπωσιακές κι αν φαίνονται, δεν είναι βιώσιμες όταν οι ιδιωτικές αποταμιεύσεις και η πραγματική ζήτηση δεν επαρκούν για να τις στηρίξουν.
Η προσγείωση στην οικονομική πραγματικότητα των θεμελιωδών μεγεθών μπορεί να αποδειχθεί οδυνηρή – όχι μόνο για μία χώρα, αλλά για ολόκληρο τον πλανήτη.
Μείνετε μπροστά στις εξελίξεις — κάντε Like στο Facebook
Από το newsroom
Γράφει H Σκεύω Πινότση
-Posted by Anexartitos.Ta.Neα
Αν θέλετε να μαθαίνετε παράλληλα όσα σημαντικά διαδραματίζονται στα ελληνικά και ξένα media κάντε like στην σελίδα στο Facebook πατώντας εδώ.click here
Δημοσίευση σχολίου
.Τα σχόλια υπάρχουν για να συνεισφέρουν οι αναγνώστες στο διάλογο.
. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του.
. Αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές.
. Συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και greeklish αφαιρούνται όπου εντοπίζονται.
. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές και μόνον αυτούς.
. Η ταυτότητα των σχολιαστών είναι γνωστή μόνο στην Google.
. Όποιος θίγεται μπορεί να επικοινωνεί στο email μας.
. Περισσότερα στους όρους χρήσης.. Ευχαριστούμε για την κατανόησή σας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου