Τα παιδιά των πολιτικών και το βάρος μιας ξένης ευθύνης – Όταν τα παιδιά ντρέπονται για το επάγγελμα των μεγάλων

 

  Γιατί τα παιδιά πολιτικών στην Ελλάδα αποφεύγουν να πουν το επάγγελμα των γονιών τους...

 

Μια ματιά στο γιατί τα παιδιά πολιτικών «κρύβουν» το επάγγελμα των γονιών τους, κουβαλώντας το βάρος μιας δημόσιας εικόνας που ποτέ δεν επέλεξαν.

 

Υπάρχει ένα φαινόμενο στην Ελλάδα που συχνά δεν συζητιέται ανοιχτά, αλλά όσοι το έχουν παρατηρήσει από κοντά ξέρουν πόσο πραγματικό είναι. Τα παιδιά πολιτικών —ιδιαίτερα στις μικρές ηλικίες και στην εφηβεία— αποφεύγουν να πουν ότι ο γονιός τους είναι βουλευτής ή υπουργός. Δεν το κάνουν από έπαρση, ούτε από φόβο μήπως θεωρηθούν προνομιούχα.

 Το κάνουν γιατί η αθωότητά τους δεν αντέχει το βάρος της εικόνας που έχει χτιστεί γύρω από την πολιτική στην Ελλάδα.

 

 

Η αθωότητα των παιδιών δεν έχει άμυνες απέναντι στην ειρωνεία και την απαξίωση

Ένα παιδί δεν γνωρίζει από σκάνδαλα, πολιτικές αντιπαραθέσεις ή θεσμικές κρίσεις. Δεν έχει ιδέα τι σημαίνει «ρουσφέτι», «διαπλοκή» ή «πολιτικό κόστος». Αυτό που αντιλαμβάνεται είναι κάτι πολύ πιο άμεσο: όταν ακούγεται η λέξη «πολιτικός», οι μεγάλοι γύρω του συχνά αντιδρούν με θυμό, ειρωνεία ή απογοήτευση. Και το παιδί, με την ευαισθησία που το χαρακτηρίζει, νιώθει ότι αυτές οι αντιδράσεις στρέφονται προς τον άνθρωπο που αγαπά περισσότερο στον κόσμο.

Για ένα παιδί, ο γονιός του δεν είναι «βουλευτής». Είναι ο άνθρωπος που το παίρνει αγκαλιά, που το βοηθάει στα μαθήματα, που το βάζει για ύπνο. Όταν λοιπόν ακούει αρνητικά σχόλια για «τους πολιτικούς», δεν μπορεί να κάνει τον διαχωρισμό που κάνει ένας ενήλικας. Δεν μπορεί να πει μέσα του «δεν μιλάνε για τον δικό μου μπαμπά». Αντίθετα, νιώθει ότι μιλάνε για εκείνον. Και αυτό το πληγώνει βαθιά.

 

Η πολιτική στην Ελλάδα κουβαλάει ένα βαρύ φορτίο — και τα παιδιά το εισπράττουν χωρίς φίλτρα

Η δημόσια εικόνα της πολιτικής στη χώρα μας έχει διαμορφωθεί μέσα από δεκαετίες εντάσεων, σκανδάλων, αντιπαραθέσεων και κοινωνικής κόπωσης. Η λέξη «πολιτικός» δεν ακούγεται ουδέτερη. Ακούγεται φορτισμένη. Και τα παιδιά, που δεν έχουν τα εργαλεία να φιλτράρουν ή να αναλύσουν, εισπράττουν αυτό το φορτίο ολόκληρο.

Δεν είναι ότι ντρέπονται για τον γονιό τους. Είναι ότι νιώθουν άβολα με την ατμόσφαιρα που συνοδεύει το επάγγελμα του γονιού τους. Η αθωότητά τους δεν μπορεί να διαχειριστεί την ειρωνεία, την απαξίωση ή τα σχόλια που ακούγονται γύρω τους. Έτσι, επιλέγουν τη σιωπή. Όχι από φόβο, αλλά από ανάγκη να προστατεύσουν τον εαυτό τους — και συχνά και τον γονιό τους.

 

Η κοινωνία οφείλει να προστατεύει τα παιδιά, όχι να τα φορτώνει με βάρη ενηλίκων

Τα παιδιά δεν είναι πολιτικοί. Δεν είναι υπεύθυνα για αποφάσεις, για σκάνδαλα, για δημόσιες αντιπαραθέσεις. Δεν πρέπει να κουβαλούν το βάρος της εικόνας της πολιτικής.

 Η κοινωνία οφείλει να τα αφήσει να είναι αυτό που είναι: παιδιά, με αθωότητα, ευαισθησία και καθαρότητα. 

Χωρίς να χρειάζεται να απολογηθούν για τίποτα. Χωρίς να νιώθουν ότι πρέπει να κρύψουν το επάγγελμα του γονιού τους για να προστατευτούν.

 

 

Κάποια στιγμή, η πολιτική στην Ελλάδα οφείλει να κοιταχτεί στον καθρέφτη. Όχι για να μετρήσει ψήφους, ούτε για να υπολογίσει το πολιτικό κόστος, αλλά για να αναλογιστεί τι αφήνει πίσω της. Γιατί όταν ακόμη και τα ίδια τα παιδιά των πολιτικών νιώθουν την ανάγκη να κρύψουν το επάγγελμα των γονιών τους, αυτό δεν είναι απλώς κοινωνικό σύμπτωμα. Είναι καμπανάκι. Είναι ένδειξη ότι η δημόσια εικόνα της πολιτικής έχει φθαρεί τόσο, ώστε να πληγώνει ακόμη και όσους δεν έχουν καμία ευθύνη.

Και εδώ βρίσκεται το πιο σκληρό σημείο: τα παιδιά δεν φταίνε για τίποτα. Δεν συμμετείχαν σε αποφάσεις, δεν υπέγραψαν νόμους, δεν έδωσαν υποσχέσεις, δεν μπήκαν σε αντιπαραθέσεις. Κι όμως, είναι αυτά που βρίσκονται εκτεθειμένα, αυτά που νιώθουν άβολα, αυτά που κουβαλούν το βάρος μιας εικόνας που δεν δημιούργησαν. Η αθωότητά τους γίνεται ασπίδα απέναντι σε μια πραγματικότητα που δεν τους ανήκει.

Αν υπάρχει λοιπόν ευθύνη, δεν ανήκει στα παιδιά. Ανήκει στους ενήλικες. Ανήκει σε όσους διαμόρφωσαν μια πολιτική κουλτούρα που κάνει ακόμη και τα πιο αθώα στόματα να διστάζουν να πουν την αλήθεια για το επάγγελμα του γονιού τους. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ηχηρό μήνυμα: όταν η πολιτική φτάνει στο σημείο να φέρνει σε δύσκολη θέση τα ίδια της τα παιδιά, τότε κάτι βαθιά λάθος έχει ριζώσει στον τρόπο που ασκείται.

Ίσως κάποτε η πολιτική στην Ελλάδα να γίνει ξανά χώρος που τα παιδιά θα μπορούν να τον πουν με περηφάνια. Αλλά μέχρι τότε, η ευθύνη βαραίνει εκείνους που κρατούν το τιμόνι — όχι εκείνους που απλώς προσπαθούν να μεγαλώσουν μέσα στη σκιά του.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Μείνετε μπροστά στις εξελίξεις — κάντε Like στο Facebook

 

 

 

 

 

  Από το newsroom 

  Γράφει H Σκεύω Πινότση

     -Posted by Anexartitos.Ta.Neα

 

Αν θέλετε να μαθαίνετε παράλληλα όσα σημαντικά διαδραματίζονται στα ελληνικά και ξένα media κάντε like στην σελίδα στο Facebook πατώντας εδώ.click here  

 

 
 Δημοσίευση σχολίου  

 

.Τα σχόλια υπάρχουν για να συνεισφέρουν οι αναγνώστες στο διάλογο. 

 
. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του.

. Αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές. 

 
. Συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και greeklish αφαιρούνται όπου εντοπίζονται.

. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές και μόνον αυτούς.

. Η ταυτότητα των σχολιαστών είναι γνωστή μόνο στην Google.

. Όποιος θίγεται μπορεί να επικοινωνεί στο email μας.

. Περισσότερα στους όρους χρήσης.

 

        . Ευχαριστούμε για την κατανόησή σας.