Το «Μυστήριο» του VITT Λύθηκε: Ο Μηχανισμός Πίσω από τις Θρομβώσεις των Αδενοϊικών Εμβολίων...
Η επιστημονική κοινότητα κατάφερε επιτέλους, μετά από τρία χρόνια επίμονων ερευνών, να ξεκλειδώσει τον βιολογικό μηχανισμό που προκάλεσε το σπάνιο αλλά θανατηφόρο σύνδρομο VITT σε έναν μικρό αριθμό ατόμων που έλαβαν εμβόλια αδενοϊικού φορέα, όπως αυτά της AstraZeneca και της Johnson & Johnson. Η μελέτη που δημοσιεύθηκε στο New England Journal of Medicine δεν αποτελεί απλώς μια επιστημονική επιτυχία, αλλά μια δικαίωση για όσους αναζητούσαν απαντήσεις πίσω από τις τραγικές περιπτώσεις θρομβώσεων και αιμορραγιών που συγκλόνισαν την κοινή γνώμη το 2021.
Όλα ξεκινούν από μια απρόσμενη ομοιότητα σε μοριακό επίπεδο, ένα φαινόμενο που οι επιστήμονες ονομάζουν μοριακή μίμηση. Διαπιστώθηκε ότι μια συγκεκριμένη πρωτεΐνη του αδενοϊού που χρησιμοποιείται ως «όχημα» στο εμβόλιο, η πρωτεΐνη pVII, μοιάζει εντυπωσιακά με τον ανθρώπινο Παράγοντα Αιμοπεταλίων 4. Σε άτομα με συγκεκριμένη γενετική προδιάθεση, το ανοσοποιητικό σύστημα μπερδεύεται και, αντί να επιτεθεί μόνο στον ιό, παράγει αντισώματα που επιτίθενται με σφοδρότητα στα δικά τους αιμοπετάλια. Αυτά τα «λάθος» αντισώματα προκαλούν μια αλυσιδωτή αντίδραση, όπου τα αιμοπετάλια συσσωρεύονται δημιουργώντας θρόμβους, ενώ ταυτόχρονα εξαντλούνται από την κυκλοφορία, αφήνοντας τον οργανισμό απροστάτευτο απέναντι σε εσωτερικές αιμορραγίες.
Η ανακάλυψη αυτή αλλάζει άρδην το τοπίο όσον αφορά την απόδοση ευθυνών. Με την ταυτοποίηση αυτού του συγκεκριμένου μοριακού «αποτυπώματος», η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ του εμβολίου και του συνδρόμου παύει να είναι μια στατιστική πιθανότητα και γίνεται μια αποδεδειγμένη ιατρική πραγματικότητα. Αυτό δίνει ισχυρά νομικά ερείσματα σε όσους στρέφονται κατά των κρατών που επέβαλαν τον εμβολιασμό, καθώς πλέον υπάρχει ένας σαφής βιοδείκτης που μπορεί να επιβεβαιώσει τη βλάβη στα θύματα. Οι κυβερνήσεις βρίσκονται πλέον αντιμέτωπες με την πίεση να αναλάβουν το οικονομικό και ηθικό κόστος αυτών των σπάνιων αλλά σοβαρών παρενεργειών.
Παράλληλα, η γνώση αυτή αποτελεί εγγύηση για το μέλλον της εμβολιαστικής τεχνολογίας. Οι αδενοϊικοί φορείς παραμένουν ένα πολύτιμο εργαλείο για την αντιμετώπιση ασθενειών όπως ο Έμπολα και η Μαλάρια, ειδικά σε αναπτυσσόμενες χώρες. Τώρα που ο μηχανισμός του VITT είναι πλήρως κατανοητός, οι ερευνητές μπορούν να τροποποιήσουν τη δομή των μελλοντικών εμβολίων ώστε να εξαλείψουν αυτή τη μοιραία ομοιότητα, εξασφαλίζοντας ότι η επιστήμη θα προχωρά με μεγαλύτερη ασφάλεια, μαθαίνοντας από τα σφάλματα και τις απώλειες του παρελθόντος.
Τα στατιστικά στοιχεία για τους θανάτους που σχετίζονται με το σύνδρομο VITT είναι συγκεκριμένα και προέρχονται από τις επίσημες βάσεις δεδομένων των ρυθμιστικών αρχών, όπως ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων (EMA) και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ). Είναι σημαντικό να διαχωρίσουμε τους θανάτους από το συγκεκριμένο σύνδρομο από τους συνολικούς θανάτους που αναφέρθηκαν μετά από εμβολιασμό, πολλοί από τους οποίους αποδείχθηκαν άσχετοι με το εμβόλιο.
Σύμφωνα με τα επίσημα δεδομένα, στην Ευρώπη και το Ηνωμένο Βασίλειο καταγράφηκαν περίπου 900 περιστατικά VITT μετά από εμβολιασμό με τα σκευάσματα της AstraZeneca και της Johnson & Johnson. Από αυτά τα περιστατικά, περίπου 200 κατέληξαν, γεγονός που δίνει στο σύνδρομο ένα υψηλό ποσοστό θνητότητας, κοντά στο 20% με 25% για όσους το εμφάνισαν. Η συχνότητα εμφάνισης του συνδρόμου υπολογίστηκε σε περίπου 1 περίπτωση ανά 100.000 έως 200.000 δόσεις, ανάλογα με την ηλικιακή ομάδα και τη χώρα, με τις νεότερες γυναίκες να εμφανίζουν ελαφρώς υψηλότερη προδιάθεση.
Παγκοσμίως, αν αναλογιστούμε ότι χορηγήθηκαν πάνω από 3 δισεκατομμύρια δόσεις του εμβολίου της AstraZeneca, ο συνολικός αριθμός των θανάτων από VITT εκτιμάται σε μερικές εκατοντάδες, χωρίς όμως να υπάρχει ακριβής τελικός αριθμός για όλες τις χώρες του κόσμου, ειδικά εκείνες με λιγότερο οργανωμένα συστήματα καταγραφής παρενεργειών. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου χρησιμοποιήθηκε το εμβόλιο της Johnson & Johnson, αναφέρθηκαν 60 περιπτώσεις VITT και 9 θάνατοι μέχρι τη στιγμή που η χρήση του εμβολίου περιορίστηκε δραστικά και τελικά σταμάτησε.
Από την άλλη πλευρά, οι διεθνείς οργανισμοί υγείας αντιπαραβάλλουν αυτούς τους αριθμούς με τα εκατομμύρια των ζωών που σώθηκαν από την πρόληψη της βαριάς νόσησης και του θανάτου από τον ίδιο τον COVID-19. Για παράδειγμα, μελέτες εκτιμούν ότι μόνο το εμβόλιο της AstraZeneca απέτρεψε πάνω από 6 εκατομμύρια θανάτους παγκοσμίως κατά τον πρώτο χρόνο της κυκλοφορίας του. Παρά τη μεγάλη διαφορά στους αριθμούς, η επιστημονική ανακάλυψη του μηχανισμού pVII που συζητήσαμε παραπάνω, δίνει πλέον τη δυνατότητα να αναγνωριστούν επίσημα αυτές οι σπάνιες περιπτώσεις και να αποδοθούν οι αντίστοιχες ευθύνες εκεί που το κράτος εγγυήθηκε την ασφάλεια της διαδικασίας.
Το Ζήτημα των Ευθυνών και η Νομική Δικαίωση
Η πλήρης αποσαφήνιση του βιολογικού μηχανισμού του VITT μεταφέρει πλέον το βάρος από τα επιστημονικά εργαστήρια στις δικαστικές αίθουσες και τα κυβερνητικά γραφεία. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, οι ασθενείς και οι οικογένειες των θυμάτων βρίσκονταν σε μια γκρίζα ζώνη, καθώς η απόδειξη της άμεσης σύνδεσης μεταξύ του εμβολίου και της μοιραίας θρόμβωσης ήταν εξαιρετικά δύσκολη και συχνά βασιζόταν σε στατιστικές υποθέσεις. Η ταυτοποίηση όμως του συγκεκριμένου μοριακού αποτυπώματος και της «λάθος» θέσης στο αντίσωμα των πασχόντων λειτουργεί πλέον ως ένας αδιάψευστος βιοδείκτης, ο οποίος μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ιατροδικαστικό τεκμήριο για την επιβεβαίωση της βλάβης.
Αυτό δημιουργεί ένα νέο τοπίο για τις κυβερνήσεις που επέβαλαν τον εμβολιασμό μέσω νομοθετικών ρυθμίσεων ή έμμεσων κοινωνικών εξαναγκασμών. Παρόλο που οι φαρμακευτικές εταιρείες είχαν εξασφαλίσει ρήτρες ασυλίας κατά την υπογραφή των συμβολαίων με την Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλες διεθνείς αρχές, η ευθύνη για την αποκατάσταση των πολιτών μετακυλίεται στα ίδια τα κράτη. Στην περίπτωση που μια ιατρική πράξη καθίσταται υποχρεωτική, το κράτος αναλαμβάνει αυτόματα την ηθική και νομική υποχρέωση να καλύψει κάθε σπάνια αλλά σοβαρή παρενέργεια που προκύπτει από αυτήν.
Ήδη σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, οι νομικές διεκδικήσεις αποκτούν νέα δυναμική, καθώς οι δικηγόροι των θυμάτων μπορούν πλέον να επικαλεστούν τη συγκεκριμένη μελέτη για να καταρρίψουν το επιχείρημα της «σύμπτωσης» ή της «άγνωστης αιτίας». Η πίεση προς τις κυβερνήσεις δεν αφορά μόνο την οικονομική αποζημίωση, αλλά και την επίσημη αναγνώριση ότι οι πολίτες αυτοί υπέστησαν μια βλάβη στο όνομα της δημόσιας υγείας.
Η ανακάλυψη του μηχανισμού pVII ουσιαστικά αφαιρεί το πέπλο της αβεβαιότητας και υποχρεώνει τους θεσμούς να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες των αποφάσεων που ελήφθησαν σε συνθήκες κρίσης, διασφαλίζοντας ότι η δικαιοσύνη θα αποδοθεί με βάση ακλόνητα επιστημονικά δεδομένα.
Η Διαγνωστική Πρόκληση και τα Συμπτώματα-Κλειδιά
Ένα από τα πιο τραγικά στοιχεία της περιόδου 2021-2022 ήταν η δυσκολία στην έγκαιρη διάγνωση του συνδρόμου, καθώς τα συμπτώματα συχνά θύμιζαν κοινές ενοχλήσεις. Η επιστημονική κοινότητα πλέον γνωρίζει ότι το VITT εκδηλωνόταν συνήθως μεταξύ της 4ης και της 28ης ημέρας μετά τον εμβολιασμό. Τα σημάδια που θα μπορούσαν να είχαν σώσει ζωές περιλαμβάνουν τον επίμονο και σοβαρό πονοκέφαλο που δεν υποχωρεί με παυσίπονα, τη θολή όραση, τον πόνο στην κοιλιακή χώρα ή το στήθος, καθώς και το πρήξιμο στα κάτω άκρα. Ιδιαίτερη σημασία είχαν επίσης οι μικρές κόκκινες κηλίδες κάτω από το δέρμα, γνωστές ως πετέχειες, που υποδείκνυαν την πτώση των αιμοπεταλίων.
Η νέα μελέτη αποδεικνύει ότι αν οι γιατροί είχαν τότε το ειδικό τεστ για τα αντισώματα PF4 που διαθέτουμε σήμερα, η θεραπεία με ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη θα μπορούσε να είχε αποτρέψει πολλούς από τους μοιραίους θανάτους.
Η Διαφορά Τεχνολογίας: Αδενοϊικοί Φορείς έναντι mRNA
Η ανακάλυψη του μηχανισμού pVII ρίχνει επίσης φως στο γιατί αυτά τα περιστατικά δεν παρατηρήθηκαν στα εμβόλια τεχνολογίας mRNA, όπως της Pfizer και της Moderna. Ενώ τα εμβόλια αδενοϊικού φορέα χρησιμοποιούν έναν τροποποιημένο ιό για να μεταφέρουν τις γενετικές οδηγίες στο κύτταρο, τα mRNA εμβόλια χρησιμοποιούν λιπιδικά νανοσωματίδια.
Η απουσία της πρωτεΐνης του αδενοϊού στα mRNA σκευάσματα εξηγεί γιατί δεν πυροδοτήθηκε η ίδια διαδικασία μοριακής μίμησης. Αυτός ο διαχωρισμός είναι εξαιρετικά σημαντικός, καθώς καθησυχάζει τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων που έλαβαν mRNA εμβόλια ότι δεν διατρέχουν τον ίδιο κίνδυνο για τη συγκεκριμένη σπάνια αυτοάνοση αντίδραση που προκάλεσε το VITT.
Ηθικά Διδάγματα και η Διαφάνεια της Επιστήμης
Τέλος, η υπόθεση αυτή αποτελεί ένα σκληρό αλλά αναγκαίο μάθημα για τη διαφάνεια και την ταχύτητα της επιστημονικής ενημέρωσης σε περιόδους κρίσης. Η παραδοχή ότι ένα εμβόλιο που προωθήθηκε ως «απόλυτα ασφαλές» μπορούσε να προκαλέσει θανάσιμες παρενέργειες, αν και σε ελάχιστες περιπτώσεις, κλόνισε την εμπιστοσύνη ενός μέρους των πολιτών προς τους θεσμούς. Η τωρινή αποκάλυψη του μηχανισμού pVII δείχνει όμως ότι η επιστήμη διαθέτει τα εργαλεία να διορθώνεται και να αναζητά την αλήθεια, ακόμα και όταν αυτή είναι άβολη για τις πολιτικές ηγεσίες.
Η παρακαταθήκη αυτής της μελέτης δεν είναι μόνο ιατρική, αλλά και κοινωνική, καθώς υπογραμμίζει ότι η προστασία της δημόσιας υγείας πρέπει πάντα να συμβαδίζει με τον απόλυτο σεβασμό στην ασφάλεια του κάθε ατόμου ξεχωριστά.
Η Ηθική και Επιστημονική Δικαίωση των Επιφυλάξεων
Η αποκάλυψη του ακριβούς μηχανισμού που προκάλεσε τις θανάσιμες θρομβώσεις προσφέρει μια απρόσμενη αλλά ουσιαστική δικαίωση σε εκείνη τη μερίδα των πολιτών και των επιστημόνων που εξέφρασαν έντονες αντιρρήσεις ή επιφυλάξεις για την ασφάλεια των συγκεκριμένων σκευασμάτων. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, κάθε αμφιβολία συχνά αντιμετωπιζόταν με δογματισμό ή ακόμη και με απαξίωση, ενώ οι αναφορές για παρενέργειες υποβαθμίζονταν ως «στατιστικά αμελητέες».
Σήμερα, η ύπαρξη ενός συγκεκριμένου γενετικού και μοριακού μηχανισμού αποδεικνύει ότι οι φόβοι αυτοί δεν ήταν πάντοτε προϊόν παραπληροφόρησης, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις βασίζονταν σε μια πραγματική, αν και σπάνια, βιολογική απειλή.
Η δικαίωση αυτή έχει βαθιές προεκτάσεις στην έννοια της «συναίνεσης κατόπιν ενημέρωσης» (informed consent). Όταν οι πολίτες υποχρεώθηκαν να εμβολιαστούν με σκευάσματα για τα οποία οι ίδιες οι εταιρείες και τα κράτη δήλωναν ότι δεν γνωρίζουν τις μακροπρόθεσμες ή τις σπάνιες παρενέργειες λόγω της επείγουσας φύσης της κατάστασης, το δικαίωμα της αντίρρησης βασιζόταν στην αρχή της προφύλαξης.
Η επιστημονική επιβεβαίωση του VITT έρχεται να υπενθυμίσει ότι η τυφλή εμπιστοσύνη σε νέα ιατρικά προϊόντα, χωρίς την ολοκλήρωση πολυετών δοκιμών, εμπεριέχει ρίσκα που δεν μπορούν να αγνοούνται στο όνομα της συλλογικής ασφάλειας.
Επιπλέον, η αποκάλυψη ότι το πρόβλημα οφειλόταν σε μια «δομική αστοχία» του αδενοϊικού φορέα (η ομοιότητα της pVII με τον παράγοντα PF4) εκθέτει τις ρυθμιστικές αρχές που επέμεναν στην υποχρεωτικότητα, ακόμη και όταν τα πρώτα ανησυχητικά δείγματα είχαν κάνει την εμφάνισή τους. Για όσους λοιδορήθηκαν ή υπέστησαν κυρώσεις επειδή αρνήθηκαν να υποβληθούν σε μια διαδικασία που ένιωθαν ότι τους θέτει σε κίνδυνο, η μελέτη αυτή αποτελεί την οριστική απάντηση: η επιφύλαξη απέναντι σε μια ιατρική πράξη δεν είναι πάντα «αντιεπιστημονική» στάση, αλλά συχνά μια ένστικτη προστασία της ατομικής υγείας που, όπως αποδείχθηκε, είχε βάση.
Μαθαίνοντας από την Κρίση
Η υπόθεση του VITT θα παραμείνει στην ιστορία της ιατρικής ως μια υπενθύμιση της λεπτής ισορροπίας μεταξύ της δημόσιας ανάγκης και της ατομικής ασφάλειας. Η επιστήμη δεν είναι ένα στατικό σύνολο απόλυτων αληθειών, αλλά μια ζωντανή διαδικασία που οφείλει να αμφισβητεί, να ερευνά και να διορθώνεται. Η λύση του μυστηρίου της πρωτεΐνης pVII δεν κλείνει απλώς έναν φάκελο παρενεργειών· ανοίγει μια νέα εποχή διαφάνειας και ακρίβειας στον σχεδιασμό των εμβολίων.
Το στοίχημα για το μέλλον είναι να διασφαλιστεί ότι η εμπιστοσύνη των πολιτών θα κερδίζεται μέσα από την ειλικρίνεια και την επιστημονική τεκμηρίωση, και όχι μέσα από τον εξαναγκασμό, αναγνωρίζοντας ότι κάθε ανθρώπινη ζωή έχει αξία που δεν μπορεί να αποτιμηθεί μόνο με στατιστικούς όρους.
Αναφορές
Greinacher, A., et al. (2024). "Adenoviral Protein VII and Platelet Factor 4 Antibodies in VITT." New England Journal of Medicine.
European Medicines Agency (EMA). "Vaxzevria: Safety updates and reported cases of thrombosis with thrombocytopenia syndrome."
Flinders University Study (2022). "Identical antibody structures in VITT patients."
McMaster University Research. "Adenovirus infections and PF4 antibody triggers."
Σημείωση: Το παρόν άρθρο βασίζεται σε πρόσφατα επιστημονικά δεδομένα και έχει ενημερωτικό χαρακτήρα. Για οποιοδήποτε θέμα υγείας ή ανησυχία σχετικά με παλαιότερους εμβολιασμούς, συμβουλευτείτε πάντα τον προσωπικό σας ιατρό.
Μείνετε μπροστά στις εξελίξεις — κάντε Like στο Facebook
Από το newsroom
Γράφει η Σκεύω Πινότση
-Posted by Anexartitos.Ta.Neα
Αν θέλετε να μαθαίνετε παράλληλα όσα σημαντικά διαδραματίζονται στα ελληνικά και ξένα media κάντε like στην σελίδα στο Facebook πατώντας εδώ.click here
Δημοσίευση σχολίου
.Τα σχόλια υπάρχουν για να συνεισφέρουν οι αναγνώστες στο διάλογο.
. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του.
. Αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές.
. Συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και greeklish αφαιρούνται όπου εντοπίζονται.
. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές και μόνον αυτούς.
. Η ταυτότητα των σχολιαστών είναι γνωστή μόνο στην Google.
. Όποιος θίγεται μπορεί να επικοινωνεί στο email μας.
. Περισσότερα στους όρους χρήσης.. Ευχαριστούμε για την κατανόησή σας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου