Η Ευρώπη προσπαθεί να πολεμήσει τον κρατικό καπιταλισμό της Κίνας, αντιγράφοντάς τον.

 

 

  Προς έναν οικονομικό γκρεμό χωρίς επιστροφή μοιάζει να βαδίζει υπνωτισμένη η Ευρώπη...

 

    Οι προειδοποιήσεις από τα πιο έγκυρα χείλη των Βρυξελλών πληθαίνουν, οι δείκτες κινδύνου αναβοσβήνουν κόκκινο και η ανησυχία στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες λαμβάνει πλέον διαστάσεις πανικού, καθώς κυριαρχεί μια διάχυτη αίσθηση επικείμενης βιομηχανικής κατάρρευσης. 

 Σήμερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα εφιαλτικό, υπαρξιακό δίλημμα: είτε θα αποδεχθεί την εξάρτησή της από την κινεζική οικονομική ισχύ, είτε θα επιχειρήσει μια βίαιη, ιδεολογική αποκοπή με ανυπολόγιστες συνέπειες για το βιοτικό επίπεδο εκατομμυρίων πολιτών της.

  Την ώρα που η παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα αναδιατάσσεται μέσω ρεαλιστικών συμμαχιών, η Ευρώπη εμφανίζεται επικίνδυνα απομονωμένη. Εγκλωβισμένη ανάμεσα στην ανάγκη για φθηνές πρώτες ύλες και στη νέα «κινεζοφοβία» που καθοδηγεί τη ρητορική των Βρυξελλών, η Γηραιά Ήπειρος μοιάζει έτοιμη να ξεκινήσει μια εμπορική σταυροφορία. 

  Πρωταγωνιστές σε αυτή τη νέα γραμμή αντιπαράθεσης είναι ο Emmanuel Macron και η Kaja Kallas, οι οποίοι προκρίνουν μια οικονομική «χημειοθεραπεία» δασμών και προστατευτισμού. 

  Το μεγάλο ερώτημα όμως παραμένει: Είναι αυτή η στρατηγική η θεραπεία για τις ευρωπαϊκές αδυναμίες ή η χαριστική βολή που θα οδηγήσει την ευρωπαϊκή βιομηχανία σε μια μη αναστρέψιμη καταστροφή;

 

Η Ευρωπαϊκή Ύπνωση και το Δόγμα της «Αποκοπής»

  Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι όπου η οικονομική πραγματικότητα συγκρούεται βίαια με τη γεωπολιτική ρητορική. Το κείμενο αναδεικνύει μια Ευρώπη που, εγκλωβισμένη ανάμεσα στην απώλεια της φθηνής ρωσικής ενέργειας και την επιθετική εμπορική κυριαρχία της Κίνας, επιλέγει την άμυνα μέσω του προστατευτισμού.

 

  Ωστόσο, η μετάβαση από τη «Ρωσοφοβία» στην «Κινεζοφοβία» δεν είναι απλώς μια αλλαγή αντιπάλου. Είναι η ομολογία μιας δομικής αδυναμίας: η ΕΕ αδυνατεί να ανταγωνιστεί σε όρους καινοτομίας, ταχύτητας και κόστους, και γι' αυτό επιστρατεύει γραφειοκρατικά «τείχη» (δασμούς και ποσοστώσεις).

 

 

Εμβάθυνση στα Πρόσωπα

1. Kaja Kallas: Η Ιδεολογική Σταυροφόρος της «Χημειοθεραπείας»

Η Kaja Kallas, ως Ύπατη Εκπρόσωπος της ΕΕ για την Εξωτερική Πολιτική, φέρνει μαζί της το σκληρό, υπαρξιακό φίλτρο των χωρών της Βαλτικής.

 

• Το Ψυχολογικό Υπόβαθρο: Για την Kallas, η γεωπολιτική δεν είναι ζήτημα εμπορικών ισοζυγίων, αλλά ζήτημα ασφάλειας και επιβίωσης. Έχοντας χτίσει την καριέρα της πάνω στην απόλυτη ακαμπτσία απέναντι στη Μόσχα, εφαρμόζει την ίδια ακριβώς «ασπρόμαυρη» λογική και στο Πεκίνο, το οποίο βλέπει ως συστημικό εχθρό.

   

• Η Ρητορική του Πόνου: Η μεταφορά της για τη «χημειοθεραπεία» είναι αποκαλυπτική. Δείχνει μια ηγέτιδα που είναι διατεθειμένη να προκαλέσει σκόπιμο οικονομικό πόνο στους Ευρωπαίους πολίτες (μέσω της ακρίβειας και των ελλείψεων), πιστεύοντας ότι ο εξαγνισμός από την κινεζική εξάρτηση αξίζει τη θυσία. Είναι η εκπρόσωπος της «αξιακής» πολιτικής, ακόμη κι αν αυτή οδηγεί σε βιομηχανική αυτοκτονία.

   

2. Emmanuel Macron: Ο πραγματιστής της «Στρατηγικής Αυτονομίας» (με γαλλικό άρωμα)

Ο Γάλλος Πρόεδρος κινείται με μια εντελώς διαφορετική, πιο καιροσκοπική εσωτερική λογική, βαθιά επηρεασμένη από τον γαλλικό κρατισμό (Colbertism).

• Το Ψυχολογικό Υπόβαθρο: Ο Macron έχει πάθος με την ιστορική του υστεροφημία ως ο άνθρωπος που «έσωσε» την ευρωπαϊκή κυριαρχία. Η επιθετική του στάση κατά της Κίνας δεν πηγάζει από ιδεολογικό μίσος, αλλά από τον φόβο ότι η Ευρώπη θα μετατραπεί σε αποικία των ΗΠΑ ή της Ασίας.

   

• Η Αντίφαση της Στρατηγικής του: Ενώ από τη μία πλευρά πρωτοστατεί μαζί με άλλες χώρες (όπως η Ισπανία και η Ιταλία) στην πίεση για σκληρά εμπορικά αντίμετρα και δασμούς τύπου "Section 301" των ΗΠΑ, από την άλλη πλευρά —όπως φάνηκε και στο Νταβός— παρακαλάει για κινεζικές άμεσες ξένες επενδύσεις (FDIs) σε ευρωπαϊκό έδαφος για να σωθούν οι θέσεις εργασίας. Ο Macron θέλει τα κινεζικά εργοστάσια και την τεχνολογία τους, αλλά μόνο αν ελέγχονται με τους όρους του Παρισιού και των Βρυξελλών.

    

   Η τραγική ειρωνεία που προκύπτει από τη σύμπραξη Macron-Kallas είναι η εξής: Η Ευρώπη προσπαθεί να πολεμήσει τον κρατικό καπιταλισμό της Κίνας, αντιγράφοντάς τον.

 

   Αντί η ΕΕ να απελευθερώσει τις δικές της δυνάμεις, να μειώσει τη γραφειοκρατία και το ενεργειακό κόστος ώστε να γίνει ανταγωνιστική, υιοθετεί τη λογική των επιδοτήσεων και των προστατευτικών ποσοστώσεων.  

  Στην προσπάθειά τους να προστατεύσουν τον «ασθενή», η Kallas κρατάει το νυστέρι της ιδεολογικής καθαρότητας και ο Macron το φίλτρο του ευρωπαϊκού προστατευτισμού. 

  Το αποτέλεσμα, ωστόσο, κινδυνεύει να δικαιώσει τις προειδοποιήσεις της γερμανικής βιομηχανίας: η απομόνωση της Ευρώπης από τα παγκόσμια δίκτυα παραγωγής.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Μείνετε μπροστά στις εξελίξεις — κάντε Like στο Facebook

 

 

 

 

 

 

  Από το newsroom 

  Γράφει  H Σοφία Παπανδρέου 

     -Posted by Anexartitos.Ta.Neα

 

Αν θέλετε να μαθαίνετε παράλληλα όσα σημαντικά διαδραματίζονται στα ελληνικά και ξένα media κάντε like στην σελίδα στο Facebook πατώντας εδώ.click here  

 

 
 Δημοσίευση σχολίου  

 

.Τα σχόλια υπάρχουν για να συνεισφέρουν οι αναγνώστες στο διάλογο. 

 
. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του.

. Αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές. 

 
. Συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και greeklish αφαιρούνται όπου εντοπίζονται.

. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές και μόνον αυτούς.

. Η ταυτότητα των σχολιαστών είναι γνωστή μόνο στην Google.

. Όποιος θίγεται μπορεί να επικοινωνεί στο email μας.

. Περισσότερα στους όρους χρήσης.

 

        . Ευχαριστούμε για την κατανόησή σας.