Όταν ο «σύμμαχος» κοιτάζει τα σύνορα του συμμάχου...
Παροξυσμός στα τουρκικά ΜΜΕ, απειλές, «Θα πάρουμε Θεσσαλονίκη και Κομοτηνή», αναφορές στη Δυτική Θράκη και επαναφορά της γνωστής ρητορικής περί ελληνικών χωρικών υδάτων και «casus belli».
Κάποιος θα μπορούσε να τα αποδώσει όλα στην υπερβολή ορισμένων τηλεοπτικών αναλυτών.
Κάποιος άλλος στην ανάγκη των τουρκικών ΜΜΕ να ανεβάσουν την τηλεθέαση.
Και πράγματι, δεν πρέπει κάθε δήλωση ενός τηλεοπτικού σχολιαστή να παρουσιάζεται ως επίσημη θέση της τουρκικής κυβέρνησης.
Όμως υπάρχει ένα πρόβλημα.
Όταν το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, όταν στρατιωτικοί αναλυτές, δημοσιογράφοι και πολιτικοί κύκλοι μιλούν δημοσίως για ελληνικά εδάφη, όταν επανέρχεται η θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας» και όταν το τουρκικό Κοινοβούλιο εξακολουθεί να διατηρεί από το 1995 την απειλή casus belli σε περίπτωση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο, τότε δεν μιλάμε απλώς για ένα μεμονωμένο τηλεοπτικό παραλήρημα.
Μιλάμε για ένα περιβάλλον στρατηγικής ρητορικής που αξίζει να παρακολουθείται με ψυχραιμία αλλά και με μεγάλη προσοχή.
«Θα πάρουμε Θεσσαλονίκη και Κομοτηνή»
Τις τελευταίες ημέρες, η τουρκική δημόσια συζήτηση ξαναπέρασε μια γραμμή που κανονικά θα έπρεπε να θεωρείται εξαιρετικά σοβαρή.
Σε τουρκική τηλεοπτική εκπομπή ακούστηκαν αναφορές ότι η Κομοτηνή και η Δυτική Θράκη θα μπορούσαν να αποτελέσουν στόχο, ενώ στη συνέχεια διατυπώθηκε ακόμη και η φράση ότι «θα πάρουμε τη Θεσσαλονίκη». Το περιστατικό καταγράφηκε και από ελληνικά ΜΜΕ.
Δεν σημαίνει ότι η Τουρκία ετοιμάζεται αύριο να κινηθεί στρατιωτικά εναντίον της Ελλάδας.
Σημαίνει όμως ότι τέτοιες αναφορές δεν πρέπει να θεωρούνται φυσιολογικές.
Ιδίως όταν προέρχονται από έναν γείτονα ο οποίος δεν είναι απλώς γείτονας.
Είναι σύμμαχος της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ.
Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη αντίφαση.
Σύμμαχοι στα χαρτιά, ανταγωνιστές στην πράξη;
Το ΝΑΤΟ επαναβεβαίωσε μόλις τον Ιούλιο του 2026, στη Σύνοδο της Άγκυρας, τη σημασία της συλλογικής άμυνας και του Άρθρου 5: «μια επίθεση εναντίον ενός είναι επίθεση εναντίον όλων».
Η Ελλάδα και η Τουρκία είναι και οι δύο μέλη αυτής της Συμμαχίας.
Και όμως, η μία χώρα βλέπει την άλλη να απειλείται δημόσια με εδαφικές διεκδικήσεις.
Εδώ βρίσκεται το παράδοξο που η Ευρώπη και το ΝΑΤΟ δεν μπορούν να αγνοούν επ' αόριστον:
Πώς μπορεί να λειτουργήσει μια συμμαχία συλλογικής ασφάλειας όταν ένα μέλος της συμμαχίας διατηρεί απέναντι σε άλλο μέλος απειλή πολέμου;
Φυσικά, το ΝΑΤΟ δεν είναι μηχανισμός επίλυσης όλων των διμερών διαφορών μεταξύ συμμάχων.
Αλλά η πολιτική ουσία παραμένει.
Η αποτροπή δεν αφορά μόνο τους εξωτερικούς εχθρούς.
Αφορά και την αποφυγή μιας κατάστασης όπου δύο σύμμαχοι οδηγούνται σε σύγκρουση.
Και η Ευρώπη;
Εδώ η θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ακόμη πιο καθαρή.
Η Ελλάδα δεν είναι απλώς ένα κράτος που έχει σύνορα με την Τουρκία.
Είναι κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι η Τουρκία πρέπει να σέβεται την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών-μελών της, καθώς και την εδαφική και θαλάσσια ακεραιότητά τους. Στην πιο πρόσφατη αξιολόγηση των σχέσεων ΕΕ–Τουρκίας, η Ευρώπη καταγράφει ρητά τις συνεχιζόμενες διαφωνίες στο Αιγαίο, την τουρκική αμφισβήτηση ελληνικών δικαιωμάτων, το casus belli και τη ρητορική της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Και αυτό έχει τεράστια σημασία.
Γιατί όταν κάποιος αμφισβητεί τα ελληνικά σύνορα, δεν κοιτάζει μόνο τα σύνορα της Ελλάδας.
Κοιτάζει τα εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η Θράκη, το Αιγαίο, τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και η Ανατολική Μεσόγειος δεν είναι μια γεωπολιτική «γκρίζα ζώνη» εκτός Ευρώπης.
Είναι ο ευρωπαϊκός χώρος.
Τα ανατολικά σύνορα της Ελλάδας είναι και ανατολικά σύνορα της Ευρώπης
Αυτό είναι ίσως το σημείο που πρέπει να γίνει περισσότερο κατανοητό.
Όταν ένας Έλληνας πολίτης στον Έβρο, στη Ρόδο, στη Λέσβο, στη Χίο, στη Σάμο ή στην Κομοτηνή κοιτάζει προς τα ανατολικά, δεν κοιτάζει μόνο ένα εθνικό σύνορο.
Βλέπει ένα από τα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Και επομένως κάθε σοβαρή αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας ή των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων έχει αναπόφευκτα και ευρωπαϊκή διάσταση.
Η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει χαρακτηρίσει τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο στρατηγικό της συμφέρον και έχει ζητήσει από την Τουρκία να σέβεται την κυριαρχία των κρατών-μελών της.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ευρώπη πρέπει να οδηγηθεί σε σύγκρουση με την Τουρκία.
Το αντίθετο.
Σημαίνει ότι η Ευρώπη πρέπει να επενδύσει ακόμη περισσότερο στην αποτροπή της σύγκρουσης.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη ευθύνη των συμμάχων
Δεν ζητά κανείς από την Ευρώπη ή το ΝΑΤΟ να πάρουν θέση σε κάθε ελληνοτουρκική διαφωνία.
Υπάρχει όμως μια τεράστια διαφορά ανάμεσα σε μια διπλωματική διαφωνία για θαλάσσιες ζώνες και σε δημόσιες δηλώσεις περί κατάληψης ελληνικών πόλεων.
Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στη διαπραγμάτευση και στην απειλή.
Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην υπεράσπιση εθνικών συμφερόντων και στην καλλιέργεια επεκτατικής ρητορικής.
Και αυτή τη διαφορά πρέπει να την αναγνωρίζουν όλοι.
Γιατί η σιωπή, όταν επαναλαμβάνεται, μπορεί να εκληφθεί ως ανοχή.
«Όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά»
Δεν χρειάζεται να υιοθετήσουμε τη λογική του πανικού.
Δεν χρειάζεται να πιστέψουμε ότι κάθε τηλεοπτική δήλωση προαναγγέλλει πόλεμο.
Χρειάζεται όμως να είμαστε αρκετά ώριμοι ώστε να καταλαβαίνουμε ότι η επαναλαμβανόμενη ρητορική έχει πολιτικό και στρατηγικό βάρος.
Οι απειλές δεν γίνονται πραγματικότητα επειδή ειπώθηκαν σε μια τηλεοπτική εκπομπή.
Αλλά η συνεχής επανάληψη απειλητικών αφηγημάτων μπορεί να δημιουργήσει το πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο μια μελλοντική κρίση γίνεται ευκολότερη.
Γι' αυτό και η Ελλάδα οφείλει να απαντά χωρίς υστερία αλλά με ισχύ, διπλωματία, συμμαχίες και απόλυτη προσήλωση στο διεθνές δίκαιο.
Και οι σύμμαχοι οφείλουν να αντιλαμβάνονται κάτι ακόμη:
Η ασφάλεια της Ευρώπης δεν αρχίζει κάπου βόρεια της Ελλάδας.
Αρχίζει και στον Έβρο.
Στα νησιά του Αιγαίου.
Στην Κύπρο.
Στην Ανατολική Μεσόγειο.
Στα ανατολικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Και αν ένας υποτιθέμενος σύμμαχος αρχίζει να μιλά δημοσίως για το πώς θα «πάρει» πόλεις ενός άλλου συμμάχου, ίσως ήρθε η ώρα οι υπόλοιποι σύμμαχοι να του θυμίσουν κάτι πολύ απλό:
Οι συμμαχίες δεν είναι μόνο δικαιώματα. Είναι και ευθύνες.
Η Ελλάδα δεν ζητά ειδική μεταχείριση.
Ζητά το αυτονόητο:
Σεβασμό των συνόρων, σεβασμό του διεθνούς δικαίου και μηδενική ανοχή σε απειλές πολέμου μεταξύ συμμάχων.
Γιατί η ειρήνη δεν διατηρείται με το να κάνουμε πως δεν ακούμε.
Διατηρείται όταν όλοι γνωρίζουν ότι οι κόκκινες γραμμές είναι πραγματικές.
Μείνετε μπροστά στις εξελίξεις — κάντε Like στο Facebook
Από το newsroom
Γράφει o Κωνσταντίνος Παλαιολόγος
-Posted by Anexartitos.Ta.Neα
Αν θέλετε να μαθαίνετε παράλληλα όσα σημαντικά διαδραματίζονται στα ελληνικά και ξένα media κάντε like στην σελίδα στο Facebook πατώντας εδώ.click here
Δημοσίευση σχολίου
.Τα σχόλια υπάρχουν για να συνεισφέρουν οι αναγνώστες στο διάλογο.
. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του.
. Αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές.
. Συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και greeklish αφαιρούνται όπου εντοπίζονται.
. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές και μόνον αυτούς.
. Η ταυτότητα των σχολιαστών είναι γνωστή μόνο στην Google.
. Όποιος θίγεται μπορεί να επικοινωνεί στο email μας.
. Περισσότερα στους όρους χρήσης.. Ευχαριστούμε για την κατανόησή σας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου