Το Κουρδικό Ζήτημα μέσα από το Πρίσμα της Ιστορίας: Από τη Συμμετοχή στις Γενοκτονίες των Χριστιανών στην Αναζήτηση Κράτους...

Το Κουρδικό ζήτημα παραμένει μια από τις πιο ανοιχτές πληγές της Μέσης Ανατολής. Οι Κούρδοι, ένας λαός με βαθιές ρίζες στην περιοχή που συχνά συνδέεται πολιτισμικά και γλωσσικά με τους αρχαίους Μήδους, αποτελούν σήμερα το μεγαλύτερο έθνος στον κόσμο χωρίς δική του κρατική οντότητα.

Πέρα από τις σύγχρονες γεωπολιτικές αναλύσεις, υπάρχει μια σκοτεινή σελίδα της ιστορίας των τελών του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα που συνδέει τη μοίρα αυτού του λαού με τη συμμετοχή τμημάτων του πληθυσμού τους στις Γενοκτονίες των Αρμενίων, των Ελλήνων και των Ασσυρίων.

Η Χρονική Διαδρομή των Σφαγών: Από τον Σουλτάνο στους Νεότουρκους

Η εμπλοκή κουρδικών πληθυσμών στη βία κατά των χριστιανών δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά μια διαδικασία που εξελίχθηκε σε τρεις κύριες ιστορικές φάσεις, με βασικό κίνητρο τον θρησκευτικό φανατισμό και τη λεηλασία περιουσιών:

Οι Χαμιδικές Σφαγές (1894–1896): Ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, ο Σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ δημιούργησε τα περίφημα τάγματα «Χαμιντιέ» (Hamidiye), τα οποία αποτελούνταν κυρίως από ένοπλες κουρδικές φυλές. Αυτά τα σώματα χρησιμοποιήθηκαν ως το βασικό εργαλείο για τις πρώτες μαζικές σφαγές Αρμενίων, με τον αριθμό των νεκρών να αγγίζει τότε τις 300.000.
Η Μεγάλη Γενοκτονία των Νεότουρκων (1914–1918): Η συστηματική εξόντωση των χριστιανών (Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων) οργανώθηκε και εκτελέστηκε κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου από το εθνικιστικό καθεστώς των Νεότουρκων. Καθώς οι Αρμένιοι δεν είχαν δικό τους κράτος για να εκδιωχθούν, αποφασίστηκε η ολοκληρωτική εξόντωσή τους μέσα στην Ανατολία. Σε αυτές τις πορείες θανάτου και τις σφαγές, άτακτοι Κούρδοι έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο.
Η Κεμαλική Περίοδος (1919–1923): Μετά την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο Μουσταφά Κεμάλ συνέχισε και ολοκλήρωσε την εθνοκάθαρση. Ο Κεμάλ ξεσήκωσε τους φτωχούς αγροτικούς πληθυσμούς (Τούρκους - Κούρδους), δίνοντας το σύνθημα ότι όποιος εξόντωνε χριστιανικές οικογένειες θα αποκτούσε το νόμιμο δικαίωμα να κρατήσει τα σπίτια, τα κτήματα και τα αγαθά τους.

Το Δράμα των Αιχμαλώτων και των Ορφανών

Η γενοκτονία δεν περιλάμβανε μόνο δολοφονίες, αλλά και μια τεράστια επιχείρηση βίαιου εξισλαμισμού. Χιλιάδες γυναίκες και παιδιά από την Αρμενία, την Ελλάδα και την Ασσυρία αιχμαλωτίστηκαν και ενσωματώθηκαν σε μουσουλμανικά νοικοκυριά (Τούρκων, Κούρδων και Αράβων) ως σύζυγοι ή σκλάβοι. Πόλεις όπως η Χαρπούτ και η Μεζρέ μετατράπηκαν σε κέντρα εμπορίας ανθρώπων, όπου οι αιχμάλωτοι συχνά σημαδεύονταν με τατουάζ στο πρόσωπο για να αναγνωρίζονται και να μην μπορούν να δραπετεύσουν. Μετά το τέλος του πολέμου, οι Σύμμαχοι χρειάστηκε να απελευθερώσουν πάνω από 90.000 ορφανά χριστιανόπουλα από αυτά τα σπίτια.

Η Σύγχρονη Κουρδική Παραδοχή και η Συγγνώμη

Σε αντίθεση με την επίσημη Τουρκία, η οποία μέχρι και σήμερα αρνείται πεισματικά τη Γενοκτονία και κάνει λόγο για απλό «εκτοπισμό» λόγω του πολέμου με τη Ρωσία, η σύγχρονη πολιτική και πνευματική ηγεσία των Κούρδων έχει επιδείξει μια αξιοσημείωτη ιστορική ειλικρίνεια.

Τα τελευταία χρόνια, κουρδικά κόμματα (όπως το HDP/DEM στην Τουρκία) και διανοούμενοι έχουν αναγνωρίσει επίσημα το ιστορικό έγκλημα των προγόνων τους. Έχουν ζητήσει δημόσια συγγνώμη από τον ελληνικό, τον αρμενικό και τον ασσυριακό λαό, τονίζοντας ότι οι Κούρδοι χρησιμοποιήθηκαν ως «όπλο» από το οθωμανικό και τουρκικό κράτος, το οποίο, αφού τους χρησιμοποίησε για να εκκαθαρίσει τους χριστιανούς, στη συνέχεια στράφηκε εναντίον των ίδιων των Κούρδων για να τους αφανίσει πολιτισμικά.

Γιατί οι Κούρδοι δεν Απέκτησαν Κράτος; Θεία Δίκη ή Γεωπολιτική;

Στη λαϊκή μνήμη και σε ορισμένες θρησκευτικές αναλύσεις, η σημερινή περιπέτεια του κουρδικού έθνους και η αδυναμία του να αποκτήσει κράτος ερμηνεύεται συχνά ως μια μορφή «Θείας Δίκης» ή νομοτελειακής τιμωρίας για το αίμα των αθώων που χύθηκε στην Ανατολία.

Ωστόσο, η επιστήμη της Ιστορίας και της Διεθνούς Πολιτικής εστιάζει στους χειροπιαστούς, γεωπολιτικούς παράγοντες που στέρησαν από τους Κούρδους την πατρίδα τους:

Η Προδοσία της Συνθήκης της Λωζάνης (1923): Αν και η προγενέστερη Συνθήκη των Σεβρών (1920) προέβλεπε τη δημιουργία αυτόνομου ή ανεξάρτητου Κουρδιστάν, η στρατιωτική επικράτηση του Κεμάλ ανάγκασε τις Μεγάλες Δυνάμεις να υπογράψουν τη Συνθήκη της Λωζάνης, η οποία διέγραψε τις κουρδικές ελπίδες, διαμοιράζοντας τα εδάφη τους σε τέσσερα κράτη (Τουρκία, Συρία, Ιράκ, Ιράν).
Τα Συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων: Η Βρετανία και η Γαλλία, σχεδιάζοντας τον χάρτη της Μέσης Ανατολής, ιεράρχησαν τα δικά τους πετρελαϊκά και στρατηγικά συμφέροντα, προτιμώντας σταθερά ελεγχόμενα κράτη-προτεκτοράτα παρά την ικανοποίηση της κουρδικής αυτοδιάθεσης.
Εσωτερική Διάσπαση: Οι Κούρδοι ιστορικά υπέφεραν από έντονες φυλετικές, τοπικιστικές και πολιτικές διαιρέσεις, γεγονός που εμπόδισε τη δημιουργία ενός ενιαίου, ισχυρού εθνικού μετώπου την κρίσιμη ιστορική στιγμή της κατάρρευσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η ιστορία των Κούρδων είναι μια τραγική υπενθύμιση του πώς οι εργαλειοποιήσεις των λαών από αυταρχικά καθεστώτα μπορούν να οδηγήσουν σε ιστορικά εγκλήματα. Η συμμετοχή τους στις Γενοκτονίες των χριστιανικών πληθυσμών είναι μια αναμφισβήτητη ιστορική πραγματικότητα, η οποία ξεκίνησε επί Σουλτάνου, κορυφώθηκε από τους Νεότουρκους και ολοκληρώθηκε από τον Κεμάλ.

Ιστορική Δικαίωση και Μνήμη

Για τους απογόνους των θυμάτων, η κουρδική παραδοχή προσφέρει μια ηθική και ιστορική δικαίωση. Δείχνει ότι η αλήθεια δεν μπορεί να παραγραφεί, ακόμα κι αν περάσουν πάνω από 100 χρόνια. Επιπλέον, υπενθυμίζει ότι η Γενοκτονία δεν ήταν ένα «στιγμιαίο λάθος», αλλά μια ολοκληρωτική ιδεολογία (ο ακραίος εθνικισμός) που κατέστρεψε την πολυπολιτισμικότητα της Μικράς Ασίας.

Το μεγάλο μάθημα της Ιστορίας: Η στάση των Κούρδων αποδεικνύει τελικά τη διαφορά ανάμεσα σε έναν λαό που προσπαθεί να αντιμετωπίσει το παρελθόν του με ειλικρίνεια (Κούρδοι) και σε ένα κράτος που συνεχίζει να συντηρεί το ψέμα και την προπαγάνδα (Τουρκία).

Ανεξάρτητα από τις μεταφυσικές ερμηνείες περί «Θείας Δίκης», το γεγονός ότι παραμένουν σήμερα ένας λαός χωρίς κράτος είναι το αποτέλεσμα της σκληρής γεωπολιτικής σκακιέρας, όπου οι υποσχέσεις των ισχυρών θυσιάστηκαν στον βωμό των συμφερόντων.

Μείνετε μπροστά στις εξελίξεις — κάντε Like στο Facebook

Από το newsroom

Γράφει H Σκεύω Πινότση

-Posted by Anexartitos.Ta.Neα

Αν θέλετε να μαθαίνετε παράλληλα όσα σημαντικά διαδραματίζονται στα ελληνικά και ξένα media κάντε like στην σελίδα στο Facebook πατώντας εδώ.click here

Δημοσίευση σχολίου

.Τα σχόλια υπάρχουν για να συνεισφέρουν οι αναγνώστες στο διάλογο.

. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του.

. Αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές.

. Συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και greeklish αφαιρούνται όπου εντοπίζονται.

. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές και μόνον αυτούς.

. Η ταυτότητα των σχολιαστών είναι γνωστή μόνο στην Google.

. Όποιος θίγεται μπορεί να επικοινωνεί στο email μας.

. Περισσότερα στους όρους χρήσης.

. Ευχαριστούμε για την κατανόησή σας.