Το Ισραηλινό «Όχι» στις Εκεχειρίες: Η Ρήξη με την Ουάσιγκτον και η Στρατηγική του «Μόνου Παίκτη»

   
 

   Πώς η στρατηγική αυτονομία του Τελ Αβίβ και το δόγμα της «ολοκληρωτικής νίκης» ακυρώνουν τη διπλωματία των ΗΠΑ και δοκιμάζουν τις αντοχές της Δύσης...

 

   Ενώ οι ειδικοί απεσταλμένοι του Λευκού Οίκου, Jared Kushner και Steve Witkoff, μαζί με τον Αντιπρόεδρο JD Vance, βρίσκονται στην Ελβετία αναζητώντας μια διπλωματική διέξοδο με το Ιράν, η πραγματική απειλή για το 60ήμερο Μνημόνιο Συνεννόησης (MoU) δεν βρίσκεται στην Τεχεράνη, αλλά στο Τελ Αβίβ. Η κατηγορηματική άρνηση του Ισραήλ να ευθυγραμμιστεί με τις αμερικανικές πιέσεις για εκεχειρία αναδεικνύει μια βαθιά, δομική ρωγμή στις σχέσεις του με τους παραδοσιακούς του συμμάχους.

   Για την ισραηλινή ηγεσία, οι διπλωματικοί ελιγμοί της Ουάσιγκτον δεν αποτελούν λύση, αλλά μια επικίνδυνη τροχοπέδη στην προσπάθειά της να αναδιαμορφώσει οριστικά τον χάρτη της Μέσης Ανατολής.

 

 

1. Η Απόλυτη Άρνηση: Γιατί το Ισραήλ Απορρίπτει την Εκεχειρία

   Από τη σκοπιά του Ισραήλ, η επιβολή μιας εκεχειρίας αυτή τη χρονική στιγμή θεωρείται στρατηγικό λάθος. Η επιχειρηματολογία του Τελ Αβίβ βασίζεται σε τρεις άξονες:

• Το Δόγμα της «Ολοκληρωτικής Νίκης»: Οποιαδήποτε παύση των επιχειρήσεων στον Λίβανο ή τη Γάζα επιτρέπει στη Χεζμπολάχ και τη Χαμάς να ανασυνταχθούν, να αναπληρώσουν τα οπλοστάσιά τους και να επιβιώσουν πολιτικά.

• Η Απαξίωση των Διεθνών Εγγυήσεων: Το Ισραήλ θεωρεί ότι οι διεθνείς μηχανισμοί (όπως η απόφαση 1701 του ΟΗΕ για τον Λίβανο) απέτυχαν παταγωδώς να εγγυηθούν την ασφάλειά του στο παρελθόν. Επομένως, εμπιστεύεται μόνο τα δικά του στρατιωτικά μέσα.

• Τετελεσμένα (Facts on the Ground): Στόχος είναι η δημιουργία αποστρατιωτικοποιημένων ζωνών ασφαλείας στα σύνορά του, κάτι που μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τη συνέχιση των πλήξεων και όχι με διπλωματικά έγγραφα.

 

2. Η Στάση Απέναντι στους Συμμάχους: Από την Ευθυγράμμιση στην Αυτονομία

   Η στάση του Ισραήλ απέναντι στις ΗΠΑ και τη Δύση κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης έχει μετατοπιστεί από τη συνεργασία στην de facto αμφισβήτηση.

Τομέας Σύγκρουσης	Η Θέση των ΗΠΑ (G7)	Η Απάντηση του Ισραήλ
Στρατηγική 60 Ημερών	Συγκράτηση των μετώπων για την επίτευξη περιφερειακής συμφωνίας.	Συνέχιση των προληπτικών πληγμάτων σε Λίβανο και Συρία.
Διπλωματία Ορμούζ	Αποφυγή παγκόσμιας ενεργειακής κρίσης με οικονομικά ανταλλάγματα στο Ιράν.	Πίεση για στρατιωτική απάντηση κατά της Τεχεράνης, αν κλείσουν τα Στενά.
Συμμαχική Δέσμευση	Απαίτηση για συντονισμό των στρατιωτικών ενεργειών.	Διατήρηση του δικαιώματος για μονομερή δράση χωρίς προειδοποίηση.

   Το Ισραήλ εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι, παρά τη διπλωματική δυσαρέσκεια, η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να διακόψει την παροχή στρατιωτικής βοήθειας χωρίς να πληρώσει τεράστιο εγχώριο πολιτικό κόστος. Έτσι, το Τελ Αβίβ λειτουργεί ως ένας αυτόνομος γεωπολιτικός παίκτης, ο οποίος σέρνει τους συμμάχους του πίσω από τις δικές του επιλογές.

 

3. Το Ρίσκο της Στρατηγικής Απομόνωσης

   Αυτή η πολιτική του «μοναχικού λύκου» ενέχει τεράστιους κινδύνους. Αρνούμενο κάθε συμβιβασμό, το Ισραήλ:

• Δοκιμάζει τα όρια της αμερικανικής ανοχής: Η παρουσία του JD Vance στην Ελβετία δείχνει ότι η Ουάσιγκτον καίγεται για μια συμφωνία. Η ισραηλινή αδιαλλαξία φέρνει σε δύσκολη θέση τον Λευκό Οίκο διεθνώς.

• Ενώνει τους αντιπάλους του: Η συνεχιζόμενη επιθετικότητα δίνει στο Ιράν το τέλειο πρόσχημα για να συσπειρώσει τον ισλαμικό κόσμο και να δικαιολογήσει ακραίες ενέργειες, όπως ο αποκλεισμός του Ορμούζ.

 

 

Ο Απρόβλεπτος Παράγοντας της Εξίσωσης

   Το μεγάλο παράδοξο των συνομιλιών στο Μπούργκενστοκ είναι ότι οι συμμετέχοντες προσπαθούν να λύσουν μια εξίσωση, ο πιο κρίσιμος άγνωστος της οποίας αρνείται να συμμετάσχει. Όσο το Ισραήλ λέει «όχι» σε οποιαδήποτε εκεχειρία και συνεχίζει να δρα αγνοώντας τις εκκλήσεις των συμμάχων του, το 60ήμερο χρονοδιάγραμμα των ΗΠΑ παραμένει ένα κενό γράμμα, και η Μέση Ανατολή θα συνεχίσει να φλέγεται.

 

 

    Με δύο λόγια, η πραγματική κατάσταση στη Μέση Ανατολή παραμένει ένα εκρηκτικό αδιέξοδο, όπου η διπλωματία αδυνατεί να επιβάλει μόνιμη ειρήνη επειδή οι στόχοι των δύο πλευρών είναι ασύμβατοι:

• Το Ισραήλ αρνείται κάθε εκεχειρία που θα άφηνε τη Χαμάς στη Γάζα και τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο όρθιες. Εφαρμόζει το δόγμα της «απόλυτης ασφάλειας», συνεχίζοντας τα στρατιωτικά πλήγματα για να καταστρέψει τις απειλές στα σύνορά του, αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος των συμμάχων του στη Δύση.

• Το Ιράν αποφεύγει έναν γενικευμένο πόλεμο με τις ΗΠΑ, αλλά χρησιμοποιεί τον «Άξονα της Αντίστασης» (proxies) και την μόνιμη απειλή στο Στενό του Ορμούζ ως ασπίδα. Η λογική της Τεχεράνης είναι απλή: αν το Ισραήλ απειλήσει την ύπαρξη του καθεστώτος ή των συμμάχων του, το κόστος θα γίνει παγκόσμιο μέσω του πετρελαίου.

    Το αποτέλεσμα; Οι ΗΠΑ προσπαθούν συνεχώς να «σβήσουν φωτιές» και να κρατήσουν ανοιχτούς τους θαλάσσιους δρόμους, αλλά όσο το Ισραήλ συνεχίζει τις επιχειρήσεις και το Ιράν δεν υποχωρεί, η περιοχή παραμένει μια ωρολογιακή βόμβα έτοιμη να εκραγεί.

 

 

 

 

 

 

 Μείνετε μπροστά στις εξελίξεις — κάντε Like στο Facebook

 

 

 

 

 

 

  Από το newsroom 

  Γράφει H  Σκεύω Πινότση  

     -Posted by Anexartitos.Ta.Neα

 

Αν θέλετε να μαθαίνετε παράλληλα όσα σημαντικά διαδραματίζονται στα ελληνικά και ξένα media κάντε like στην σελίδα στο Facebook πατώντας εδώ.click here  

 

 
 Δημοσίευση σχολίου  

 

.Τα σχόλια υπάρχουν για να συνεισφέρουν οι αναγνώστες στο διάλογο. 

 
. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του.

. Αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές. 

 
. Συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και greeklish αφαιρούνται όπου εντοπίζονται.

. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές και μόνον αυτούς.

. Η ταυτότητα των σχολιαστών είναι γνωστή μόνο στην Google.

. Όποιος θίγεται μπορεί να επικοινωνεί στο email μας.

. Περισσότερα στους όρους χρήσης.

 

        . Ευχαριστούμε για την κατανόησή σας.