Ελλάδα–Τουρκία: Η νέα στρατιωτική ισορροπία, η τουρκική αμυντική βιομηχανία και ο κίνδυνος μιας νέας κρίσης...
Από τα Rafale, τα F-16 Viper και τα F-35 της Ελλάδας έως τον KAAN, τα UAV και τους πυραύλους της Τουρκίας, η αντιπαράθεση στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο δεν κρίνεται πλέον μόνο από τον αριθμό των οπλικών συστημάτων, αλλά και από το ποιος μπορεί να τα παράγει, να τα αναπληρώνει και να διατηρεί τη στρατιωτική του ισχύ σε βάθος χρόνου.
Μια ισορροπία που αλλάζει
Για δεκαετίες η στρατιωτική ισορροπία Ελλάδας–Τουρκίας περιγραφόταν κυρίως μέσα από αριθμούς: μαχητικά αεροσκάφη, φρεγάτες, υποβρύχια, άρματα μάχης, προσωπικό και αμυντικές δαπάνες.
Η εικόνα του 2026 είναι πιο σύνθετη.
Η Τουρκία παραμένει η μεγαλύτερη χώρα σε πληθυσμό και οικονομική και στρατιωτική κλίμακα και έχει αναπτύξει μια αμυντική βιομηχανία που πλέον δεν περιορίζεται στην παραγωγή επιμέρους εξαρτημάτων. Έχει δημιουργήσει ένα ευρύ οικοσύστημα σχεδιασμού, ανάπτυξης, παραγωγής και εξαγωγής στρατιωτικών συστημάτων.
Η Ελλάδα, από την άλλη, πραγματοποιεί ένα από τα μεγαλύτερα προγράμματα στρατιωτικού εκσυγχρονισμού της σύγχρονης ιστορίας της, επενδύοντας σε Rafale, F-16 Viper, F-35, φρεγάτες FDI και FREMM, καθώς και σε πολυεπίπεδη αεράμυνα. Η ελληνική κυβέρνηση αναφέρει ότι το συμφωνημένο εξοπλιστικό πρόγραμμα φτάνει τα €28 δισ. έως το 2035–2036.
Έτσι, η πραγματική αντιπαράθεση δεν είναι απλώς Τουρκία εναντίον Ελλάδας.
Είναι η σύγκριση δύο διαφορετικών μοντέλων στρατιωτικής ισχύος.
Η Τουρκία επένδυσε στη βιομηχανία
Τα στοιχεία για την τουρκική αμυντική βιομηχανία δείχνουν μια αλλαγή που ξεκίνησε πολύ πριν από τη σημερινή ένταση.
Σύμφωνα με την τουρκική Υπηρεσία Αμυντικής Βιομηχανίας (SSB), το 2002 η Τουρκία είχε μόλις 62 μεγάλα αμυντικά προγράμματα. Σήμερα ο αριθμός έχει ξεπεράσει τα 1.400, ενώ η συνολική αξία του χαρτοφυλακίου προγραμμάτων έχει ξεπεράσει τα $100 δισ.
Η επίσημη επενδυτική υπηρεσία της Τουρκίας αναφέρει ότι περισσότερες από 3.500 επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται πλέον στον αμυντικό τομέα, με κύκλο εργασιών της βιομηχανίας $15,1 δισ. το 2023. Οι αμυντικές και αεροδιαστημικές εξαγωγές αυξήθηκαν από $1,6 δισ. το 2013 σε $7,2 δισ. το 2024.
Το 2025 η επίδοση αυξήθηκε ακόμη περισσότερο: η SSB ανακοίνωσε εξαγωγές αμυντικών και αεροδιαστημικών προϊόντων ύψους $10,054 δισ., ιστορικό ρεκόρ για τον τουρκικό κλάδο.
Αυτό έχει σημασία επειδή οι εξαγωγές δεν είναι απλώς οικονομικό μέγεθος.
Δημιουργούν έναν κύκλο:
παραγωγή → εξαγωγές → έσοδα → επενδύσεις → νέες τεχνολογίες → μεγαλύτερη παραγωγή.
Η IISS έχει επισημάνει ότι οι εξαγωγές αποτελούν σημαντικό μέρος της τουρκικής στρατηγικής για την ενίσχυση της αυτονομίας της χώρας στον αμυντικό τομέα.
Δεν είναι μόνο τα drones
Η διεθνής εικόνα της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας συνδέθηκε αρχικά κυρίως με τα UAV.
Τα Bayraktar έγιναν το πιο αναγνωρίσιμο σύμβολο μιας νέας τουρκικής στρατηγικής.
Όμως το σημαντικότερο είναι ότι η βιομηχανική βάση επεκτάθηκε πολύ πέρα από τα drones.
Η Τουρκία έχει πλέον σημαντική δραστηριότητα σε:
πυραυλικά συστήματα,
ηλεκτρονικά,
ραντάρ,
ηλεκτρονικό πόλεμο,
τεθωρακισμένα,
πολεμικά πλοία,
μη επανδρωμένα ναυτικά συστήματα,
εκπαιδευτικά αεροσκάφη,
μαχητικά αεροσκάφη,
συστήματα διοίκησης και ελέγχου.
Η IISS έχει καταγράψει την επέκταση των τουρκικών εταιρειών σε ευρωπαϊκές αγορές, από τεθωρακισμένα οχήματα έως ναυτικά συστήματα, ενώ σημειώνει ότι η τουρκική αμυντική βιομηχανία χρησιμοποιεί τις εξαγωγές για να ενισχύσει τη στρατηγική της αυτονομία.
Tα KAAN ως σύμβολο της επόμενης φάσης
Κανένα πρόγραμμα δεν αποτυπώνει καλύτερα αυτή τη φιλοδοξία από το KAAN.
Το τουρκικό μαχητικό δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένα ήδη πλήρως επιχειρησιακό αντίστοιχο των F-35. Η ανάπτυξη ενός σύγχρονου μαχητικού είναι εξαιρετικά σύνθετη διαδικασία και η επιχειρησιακή του αξία θα κριθεί από την ολοκλήρωση της ανάπτυξης, τους κινητήρες, τα ηλεκτρονικά, τα όπλα, την παραγωγή και την πραγματική ένταξη σε υπηρεσία.
Η σημασία του βρίσκεται αλλού.
Η Τουρκία προσπαθεί να περάσει από την αγορά προηγμένων μαχητικών στη σχεδίαση και παραγωγή δικού της προηγμένου μαχητικού.
Το 2025 η τουρκική SSB ανακοίνωσε μάλιστα συμφωνία για την πώληση 48 KAAN στην Ινδονησία, με τα αεροσκάφη να προβλέπεται να παραχθούν στην Τουρκία.
Ακόμη και εάν το πρόγραμμα αντιμετωπίσει τεχνολογικές ή χρονικές δυσκολίες, η στρατηγική κατεύθυνση είναι σαφής.
Η Τουρκία θέλει να είναι παραγωγός και όχι απλώς αγοραστής στρατιωτικής τεχνολογίας.
Η Ελλάδα ακολουθεί διαφορετικό δρόμο
Η Ελλάδα δεν έχει μηδενική αμυντική βιομηχανία. Διαθέτει επιχειρήσεις και παραγωγικές δυνατότητες σε ηλεκτρονικά, πυρομαχικά, ναυπηγική, συστήματα επικοινωνιών, υποσυστήματα και άλλους τομείς.
Η διαφορά είναι η κλίμακα και η ολοκλήρωση της παραγωγικής αλυσίδας.
Η ελληνική στρατηγική των τελευταίων ετών βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην απόκτηση προηγμένων συστημάτων από μεγάλους ξένους προμηθευτές.
Rafale από τη Γαλλία.
F-16 Viper μέσω αμερικανικού προγράμματος αναβάθμισης.
F-35 από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
FDI/Belh@rra από τη Γαλλία.
FREMM από την Ιταλία.
Ισραηλινά συστήματα αεράμυνας και πυραυλικά συστήματα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η ελληνική επιλογή είναι λανθασμένη.
Σημαίνει ότι η Ελλάδα αγοράζει μεγάλο μέρος της τεχνολογικής αιχμής της από ένα ευρύτερο δυτικό οικοσύστημα.
Η ελληνική κυβέρνηση έχει ανακοινώσει πρόγραμμα αμυντικών επενδύσεων €28 δισ. για την επόμενη δωδεκαετία, ενώ το 2026 προχώρησε η υλοποίηση και άλλων σημαντικών προγραμμάτων.
Τον Ιούλιο του 2026 ανακοινώθηκε επίσης η αγορά πολυεπίπεδου συστήματος αεράμυνας από το Ισραήλ, ύψους περίπου €3,5 δισ., με την ελληνική πλευρά να προβλέπει τουλάχιστον 25% εγχώρια συμμετοχή.
Άρα η Ελλάδα δεν μένει αδρανής.
Αλλά το μοντέλο της είναι διαφορετικό.
Το κρίσιμο ερώτημα: τι συμβαίνει σε έναν παρατεταμένο πόλεμο;
Εδώ βρίσκεται ίσως η σημαντικότερη διαφορά.
Ένας πόλεμος δεν είναι απλώς ένας διαγωνισμός για το ποιος έχει τα περισσότερα αεροσκάφη την πρώτη ημέρα.
Τα σύγχρονα οπλικά συστήματα καταναλώνουν:
πυραύλους,
βόμβες,
πυρομαχικά,
ανταλλακτικά,
κινητήρες,
αισθητήρες,
ηλεκτρονικά,
καύσιμα,
εξοπλισμό συντήρησης.
Και η αναπλήρωση μπορεί να γίνει εξίσου σημαντική με το αρχικό απόθεμα.
Η εμπειρία της Ουκρανίας έχει επαναφέρει διεθνώς στο προσκήνιο τη σημασία της παραγωγικής ικανότητας, των αποθεμάτων και της ανθεκτικότητας των αλυσίδων εφοδιασμού. Η IISS έχει επισημάνει ότι η δυνατότητα παραγωγής σε μεγαλύτερους ρυθμούς αποτελεί πλέον κεντρικό ζήτημα για τις ένοπλες δυνάμεις.
Επομένως η ερώτηση δεν είναι μόνο:
Ποιος έχει καλύτερο αεροσκάφος;
Είναι:
Ποιος μπορεί να διατηρήσει την πολεμική του ισχύ μετά από εβδομάδες ή μήνες απωλειών και κατανάλωσης πυρομαχικών;
Σε αυτό το σημείο η Τουρκία έχει ένα διαρθρωτικό πλεονέκτημα.
Η Τουρκία όμως δεν είναι αυτάρκης
Η εικόνα δεν πρέπει να γίνει μονόπλευρη.
Η Τουρκία έχει σημειώσει τεράστια πρόοδο, αλλά δεν έχει πλήρη αυτονομία σε κάθε κρίσιμο εξάρτημα.
Η IISS έχει επισημάνει ότι η τουρκική αμυντική βιομηχανία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει προκλήσεις στην προσπάθεια πλήρους αυτάρκειας, ιδιαίτερα καθώς αυξάνεται η πολυπλοκότητα των σύγχρονων οπλικών συστημάτων.
Παράλληλα, η Τουρκία εξακολουθεί να χρησιμοποιεί σημαντικά δυτικής προέλευσης συστήματα και εξαρτήματα.
Αυτό είναι σημαντικό διότι δείχνει ότι η πραγματική εικόνα δεν είναι:
Τουρκία = αυτάρκης, Ελλάδα = εξαρτημένη.
Είναι:
Τουρκία = πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια στρατηγικής αυτονομίας.
Ελλάδα = μεγαλύτερη αξιοποίηση της τεχνολογικής και βιομηχανικής βάσης των συμμάχων της.
Η Ελλάδα έχει ένα διαφορετικό όπλο: την ποιότητα και τις συμμαχίες
Η ελληνική στρατηγική δεν βασίζεται στην προσπάθεια να αντιγράψει το τουρκικό μοντέλο σε όλα τα επίπεδα.
Βασίζεται στην απόκτηση ποιοτικού πλεονεκτήματος σε κρίσιμους τομείς.
Η Πολεμική Αεροπορία έχει ενισχυθεί με Rafale και F-16 Viper, ενώ η Ελλάδα έχει προχωρήσει στην απόκτηση F-35. Στο Πολεμικό Ναυτικό εντάσσονται οι FDI, ενώ έχει προγραμματιστεί η απόκτηση δύο ιταλικών FREMM, με την πρώτη να προβλέπεται να μεταφερθεί στο ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό το πρώτο εξάμηνο του 2028 και τη δεύτερη το πρώτο εξάμηνο του 2029.
Παράλληλα, η Ελλάδα έχει επενδύσει ιδιαίτερα στη συνεργασία με Γαλλία, ΗΠΑ και Ισραήλ.
Το 2026, Ελλάδα και Ισραήλ υπέγραψαν νέο Military Cooperation Programme, ενώ Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ υπέγραψαν κοινό σχέδιο δράσης που περιλαμβάνει κοινές επιχειρησιακές δραστηριότητες, εκπαίδευση ειδικών δυνάμεων και επαφές σε επίπεδο επιτελείων.
Αυτό σημαίνει ότι η ελληνική στρατιωτική ισχύς δεν πρέπει να μετράται αποκλειστικά με βάση το τι παράγει η Ελλάδα.
Πρέπει να μετράται και με βάση το οικοσύστημα στο οποίο είναι ενταγμένη.
Το Ισραήλ αλλάζει την εξίσωση
Η στρατιωτική συνεργασία Ελλάδας–Ισραήλ έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία.
Από ελληνικής πλευράς παρουσιάζεται ως συνεργασία για την ενίσχυση της ασφάλειας και της σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο.
Από τουρκικής πλευράς, όμως, η εικόνα είναι διαφορετική.
Τον Απρίλιο του 2026 ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν δήλωσε ότι η Ελλάδα, το Ισραήλ και η Κυπριακή Δημοκρατία έχουν δημιουργήσει στρατιωτική συνεργασία και ότι η Άγκυρα δεν μπορεί να την αγνοήσει.
Αυτό δεν αποτελεί απόδειξη ότι η Τουρκία σχεδιάζει επίθεση.
Αποτελεί όμως δημόσια απόδειξη ότι η Άγκυρα ενσωματώνει τη στρατιωτική σχέση Ελλάδας–Ισραήλ στον δικό της υπολογισμό ασφαλείας.
Αυτό είναι σημαντικό.
Σε μια πιθανή κρίση, η Ελλάδα δεν θα λειτουργούσε απαραίτητα σε στρατηγικό κενό.
Και οι δύο πλευρές προετοιμάζονται — αλλά δεν σημαίνει ότι ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος
Είναι εύκολο να μετατραπεί η αύξηση των εξοπλισμών σε αφήγημα περί επικείμενου πολέμου.
Τα διαθέσιμα στοιχεία δεν δικαιολογούν ένα τέτοιο συμπέρασμα.
Αντίθετα, Ελλάδα και Τουρκία συνεχίζουν να διατηρούν μηχανισμούς επικοινωνίας και Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης.
Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης δήλωσε τον Ιούλιο του 2026 ότι ο πολιτικός διάλογος και τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης έχουν σκοπό ακριβώς να μειώνουν τον κίνδυνο κρίσεων και προειδοποίησε ότι μικρά περιστατικά μπορούν να εξελιχθούν σε μεγάλες κρίσεις.
Αυτό είναι ίσως το πιο ρεαλιστικό σενάριο κινδύνου.
Όχι ένας πόλεμος που έχει προγραμματιστεί από πριν.
Αλλά μια κρίση που ξεκινά από ένα περιορισμένο περιστατικό και στη συνέχεια κλιμακώνεται.
Πού θα μπορούσε να ξεκινήσει μια νέα κρίση;
Τα βασικά σημεία τριβής παραμένουν γνωστά:
Το Αιγαίο
Εναέριος χώρος, θαλάσσιες ζώνες, στρατιωτικές δραστηριότητες και αμφισβητήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Η Ανατολική Μεσόγειος
Υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ, ενεργειακές έρευνες και θαλάσσιες δραστηριότητες.
Η Κύπρος
Η Κύπρος παραμένει ένα από τα πιο ευαίσθητα σημεία της περιφερειακής ισορροπίας.
Η στρατιωτική συνεργασία Ελλάδας–Ισραήλ
Καθώς αυτή ενισχύεται, η Άγκυρα την εντάσσει όλο και περισσότερο στον στρατηγικό της υπολογισμό.
Το πραγματικό πλεονέκτημα της Τουρκίας
Εάν υπάρχει ένας τομέας όπου η Τουρκία έχει δημιουργήσει σαφές διαρθρωτικό πλεονέκτημα, αυτός δεν είναι απαραίτητα ένα συγκεκριμένο οπλικό σύστημα.
Είναι η βιομηχανική μάζα.
Περισσότερες από 3.500 εταιρείες.
Πάνω από 100.000 εργαζόμενοι, σύμφωνα με την τουρκική SSB.
Πάνω από 1.400 αμυντικά προγράμματα.
Εξαγωγές άνω των $10 δισ. το 2025.
Και ένα χαρτοφυλάκιο προγραμμάτων άνω των $100 δισ.
Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα αυτά τα συστήματα είναι ισοδύναμα ή ότι όλα είναι επιχειρησιακά.
Σημαίνει ότι η Τουρκία έχει δημιουργήσει βιομηχανική βάση μεγάλης κλίμακας.
Η IISS περιγράφει την τουρκική αμυντική βιομηχανία ως σημαντικό εργαλείο στρατηγικής αυτονομίας και σημειώνει ότι η χώρα έχει εξελιχθεί σε σημαντικό εξαγωγέα αμυντικού εξοπλισμού.
Και η Ελλάδα;
Το ελληνικό πρόβλημα δεν είναι ότι «δεν παράγει τίποτα».
Αυτό θα ήταν ανακριβές.
Το πρόβλημα είναι ότι η ελληνική αμυντική βιομηχανία δεν έχει ακόμη την ίδια κλίμακα, βάθος και ολοκλήρωση με την τουρκική.
Η Αθήνα προσπαθεί πλέον να αλλάξει αυτό το μοντέλο.
Η συμμετοχή της ελληνικής βιομηχανίας σε νέα προγράμματα, η συμμετοχή ελληνικών ναυπηγείων στη συντήρηση και προσαρμογή των FREMM, αλλά και η πρόβλεψη εγχώριας συμμετοχής στο νέο σύστημα αεράμυνας δείχνουν ότι η Ελλάδα επιχειρεί να μετατρέψει μέρος των εξοπλιστικών δαπανών σε βιομηχανική ικανότητα.
Παράλληλα, η Ελλάδα έχει πλέον πρόσβαση σε ευρωπαϊκά χρηματοδοτικά εργαλεία για την άμυνα. Τον Ιούλιο του 2026 έλαβε την πρώτη πληρωμή €118,2 εκατ. από το SAFE, στο πλαίσιο συνολικής κατανομής €787,7 εκατ.
Το ερώτημα είναι εάν αυτή η προσπάθεια μπορεί να μετατραπεί από αγορές σε παραγωγική ικανότητα.
Ποιος έχει το πλεονέκτημα;
Η απάντηση εξαρτάται από το τι ακριβώς συγκρίνουμε.
Σε συνολικό μέγεθος
Τουρκία.
Η οικονομική, πληθυσμιακή, στρατιωτική και βιομηχανική της κλίμακα είναι μεγαλύτερη.
Σε βιομηχανική παραγωγή
Τουρκία.
Η διαφορά είναι ιδιαίτερα σημαντική και έχει αναγνωριστεί από διεθνείς αναλύσεις.
Σε ορισμένες τεχνολογικές δυνατότητες και πλατφόρμες
Η εικόνα είναι πιο σύνθετη.
Η Ελλάδα έχει επενδύσει σε προηγμένα δυτικά συστήματα που της προσφέρουν σημαντικές δυνατότητες σε αεροπορικό και ναυτικό επίπεδο.
Σε παρατεταμένη σύγκρουση
Το βιομηχανικό μέγεθος της Τουρκίας θα αποκτούσε μεγαλύτερη σημασία.
Αλλά ακόμη και εδώ η έκβαση δεν μπορεί να προβλεφθεί απλώς από τα budgets.
Θα εξαρτιόταν από τα αποθέματα, την ετοιμότητα, τη διοίκηση και τον έλεγχο, την αεράμυνα, την αεροπορική και ναυτική ισχύ, τη γεωγραφία, τις συμμαχίες, την πολιτική βούληση και — κυρίως — από το εάν μια σύγκρουση θα παρέμενε διμερής.
Το ΝΑΤΟ είναι ο μεγάλος παράγοντας που δεν μπορεί να αγνοηθεί
Ελλάδα και Τουρκία είναι μέλη του ίδιου ΝΑΤΟ.
Αυτό δημιουργεί μια παράδοξη κατάσταση.
Οι δύο χώρες μπορούν να θεωρούν η μία την άλλη στρατηγικό αντίπαλο σε συγκεκριμένα ζητήματα, ενώ ταυτόχρονα ανήκουν στην ίδια συμμαχία.
Αυτό αυξάνει το κόστος μιας μεγάλης στρατιωτικής σύγκρουσης.
Δεν την καθιστά αδύνατη.
Αλλά αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους μηχανισμούς αποτροπής.
Η νέα πραγματικότητα
Η στρατιωτική ισορροπία Ελλάδας–Τουρκίας δεν μπορεί πλέον να αποτυπωθεί με έναν απλό πίνακα αριθμών.
Η Τουρκία έχει χτίσει μια μεγάλη και ολοένα πιο εξωστρεφή αμυντική βιομηχανία.
Η Ελλάδα έχει επενδύσει στην ποιοτική αναβάθμιση των Ενόπλων Δυνάμεων και στην ένταξή τους σε ένα ισχυρό δίκτυο δυτικών και περιφερειακών συνεργασιών.
Έτσι δημιουργούνται δύο διαφορετικά πλεονεκτήματα.
Το τουρκικό πλεονέκτημα είναι η κλίμακα, η παραγωγή και η στρατηγική αυτονομία.
Το ελληνικό πλεονέκτημα είναι η ποιότητα ορισμένων κρίσιμων συστημάτων, η γεωγραφία και η πυκνότητα των συμμαχικών σχέσεων.
Το ερώτημα του επόμενου κύκλου δεν είναι ποιος έχει σήμερα περισσότερα όπλα.
Είναι ποιος θα μπορέσει να μετατρέψει καλύτερα τα επόμενα δέκα χρόνια αμυντικών δαπανών σε διαρκή στρατιωτική και βιομηχανική ισχύ.
Το πιο επικίνδυνο σενάριο
Το μεγαλύτερο λάθος θα ήταν να θεωρηθεί ότι η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη.
Το δεύτερο μεγαλύτερο λάθος θα ήταν να θεωρηθεί ότι είναι αδύνατη.
Η πραγματικότητα βρίσκεται ανάμεσα στα δύο.
Η Τουρκία αυξάνει τις στρατιωτικές της δυνατότητες και επενδύει στη βιομηχανική αυτονομία.
Η Ελλάδα απαντά με ένα μεγάλο πρόγραμμα εξοπλισμών και ενισχυμένες στρατηγικές συνεργασίες.
Και οι δύο πλευρές διατηρούν ταυτόχρονα μηχανισμούς διαλόγου.
Αυτό δημιουργεί μια κατάσταση ένοπλης αποτροπής υπό πολιτικό έλεγχο.
Το πραγματικό ρίσκο δεν είναι ότι κάποιος μπορεί να προβλέψει μια συγκεκριμένη ημερομηνία πολέμου.
Το πραγματικό ρίσκο είναι ότι ένα περιορισμένο επεισόδιο μπορεί, υπό συγκεκριμένες συνθήκες, να προκαλέσει μια αλυσίδα αντιδράσεων που θα ξεπεράσει την αρχική πρόθεση και των δύο κυβερνήσεων.
Γι' αυτό η στρατιωτική ισορροπία δεν πρέπει να εξετάζεται μόνο ως αγώνας εξοπλισμών.
Πρέπει να εξετάζεται ως αγώνας αποτροπής, βιομηχανικής αντοχής, τεχνολογίας, συμμαχιών και πολιτικού ελέγχου της κρίσης.
Και σε αυτόν τον αγώνα, Ελλάδα και Τουρκία έχουν διαφορετικά πλεονεκτήματα — αλλά και διαφορετικές αδυναμίες.
Μείνετε μπροστά στις εξελίξεις — κάντε Like στο Facebook
Από το newsroom
Γράφει o Κωνσταντίνος Παλαιολόγος
-Posted by Anexartitos.Ta.Neα
Αν θέλετε να μαθαίνετε παράλληλα όσα σημαντικά διαδραματίζονται στα ελληνικά και ξένα media κάντε like στην σελίδα στο Facebook πατώντας εδώ.click here
Δημοσίευση σχολίου
.Τα σχόλια υπάρχουν για να συνεισφέρουν οι αναγνώστες στο διάλογο.
. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του.
. Αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές.
. Συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και greeklish αφαιρούνται όπου εντοπίζονται.
. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές και μόνον αυτούς.
. Η ταυτότητα των σχολιαστών είναι γνωστή μόνο στην Google.
. Όποιος θίγεται μπορεί να επικοινωνεί στο email μας.
. Περισσότερα στους όρους χρήσης.. Ευχαριστούμε για την κατανόησή σας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου