Η ενέργεια στο επίκεντρο της Ανατολικής Μεσογείου...
Ελλάδα, Τουρκία, Ισραήλ και ο νέος γεωπολιτικός ανταγωνισμός
Πίσω από τις στρατιωτικές συνεργασίες, τους ενεργειακούς διαδρόμους και τον ανταγωνισμό για τις υποδομές βρίσκεται ένα ευρύτερο ερώτημα: ποιος θα ελέγχει τις πύλες μεταξύ Ευρασίας και Ευρώπης;
Η Ανατολική Μεσόγειος βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο μιας ευρύτερης γεωπολιτικής αντιπαράθεσης. Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ και Τουρκία δεν συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον των μεγάλων δυνάμεων μόνο για λόγους στρατιωτικής ασφάλειας. Η ενέργεια, οι θαλάσσιες υποδομές, οι αγωγοί, τα ηλεκτρικά δίκτυα, τα λιμάνια και οι νέοι εμπορικοί διάδρομοι αποκτούν ολοένα μεγαλύτερη σημασία.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η ανάλυση του Ισπανού πολιτικού επιστήμονα και γεωπολιτικού αναλυτή Enrique J. Refoyo, ο οποίος υποστηρίζει ότι πίσω από την εντεινόμενη συνεργασία Ισραήλ–Ελλάδας–Κύπρου υπάρχει μια ευρύτερη μάχη για την ενέργεια και τον έλεγχο των διαδρομών που συνδέουν την Ασία με την Ευρώπη.
Η θέση αυτή είναι σαφώς πιο προχωρημένη από όσα μπορούν να αποδειχθούν δημόσια. Ωστόσο, το ερώτημα που θέτει είναι υπαρκτό: ποιος θα αποτελέσει τον βασικό ενεργειακό και εμπορικό κόμβο μεταξύ της Ευρασίας και της ευρωπαϊκής αγοράς;
Από τη γεωπολιτική στη γεωοικονομία
Για να κατανοηθεί η σημερινή κατάσταση, πρέπει να διαχωρίσουμε δύο έννοιες.
Η γεωπολιτική αφορά τη σχέση μεταξύ γεωγραφίας και ισχύος. Η γεωοικονομία αφορά τον τρόπο με τον οποίο η γεωγραφική θέση, οι φυσικοί πόροι και οι υποδομές μετατρέπονται σε οικονομική και στρατηγική επιρροή.
Στην Ανατολική Μεσόγειο οι δύο αυτές διαστάσεις συναντώνται.
Η περιοχή βρίσκεται ανάμεσα στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή, τον Καύκασο και τη Βόρεια Αφρική. Παράλληλα, αποτελεί χώρο διέλευσης ενεργειακών και εμπορικών ροών.
Η Τουρκία διαθέτει εδώ ένα ιδιαίτερο πλεονέκτημα.
Ο αγωγός TANAP, τμήμα του Southern Gas Corridor, μεταφέρει αζερικό φυσικό αέριο μέσω της Τουρκίας προς την Ευρώπη, ενώ ο TAP συνεχίζει μέσω Ελλάδας και Αλβανίας προς την Ιταλία. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή χαρακτηρίζει τον Southern Gas Corridor σημαντικό στοιχείο διαφοροποίησης των ευρωπαϊκών πηγών και διαδρομών φυσικού αερίου. (Energy)
Με άλλα λόγια, η Τουρκία δεν είναι απλώς μια χώρα που βρίσκεται κοντά στην Ευρώπη. Είναι ήδη μέρος μιας μεγάλης ενεργειακής αλυσίδας που συνδέει την Κασπία με την ευρωπαϊκή αγορά.
Και αυτό έχει τεράστια γεωπολιτική σημασία.
Η Τουρκία ως ενεργειακή πύλη
Η γεωγραφία προσφέρει στην Άγκυρα ένα πλεονέκτημα που δεν μπορεί εύκολα να εξαλειφθεί.
Από τη μία πλευρά βρίσκονται οι ενεργειακά πλούσιες περιοχές του Καυκάσου, της Κασπίας, της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας.
Από την άλλη βρίσκεται η ευρωπαϊκή αγορά.
Ανάμεσα στις δύο πλευρές βρίσκεται η Τουρκία.
Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους η τουρκική γεωπολιτική έχει επενδύσει τόσο πολύ στην έννοια της χώρας-κόμβου.
Η Ευρώπη, από την πλευρά της, επιδιώκει να διαφοροποιήσει τις πηγές και τις διαδρομές ενέργειας. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναφέρει ότι οι εισαγωγές αζερικού φυσικού αερίου μέσω του Southern Gas Corridor αυξήθηκαν περισσότερο από 40% μεταξύ 2021 και 2024, ενώ η διαδρομή περιλαμβάνει το TANAP στην Τουρκία και τον TAP μέσω Ελλάδας προς την Ιταλία. (Energy)
Επομένως, η Τουρκία αποτελεί ήδη σημαντικό τμήμα της ευρωπαϊκής ενεργειακής γεωγραφίας.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ευρώπη εξαρτάται αποκλειστικά από την Τουρκία. Σημαίνει όμως ότι η γεωγραφική θέση της Τουρκίας δημιουργεί ένα στρατηγικό πλεονέκτημα το οποίο δύσκολα αγνοείται.
Το ισραηλινό ενεργειακό αποτύπωμα
Την ίδια στιγμή, το Ισραήλ έχει εξελιχθεί σε σημαντικό ενεργειακό παράγοντα στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η ανάπτυξη των κοιτασμάτων φυσικού αερίου και η συνεργασία με Ελλάδα και Κύπρο έχουν δημιουργήσει ένα διαφορετικό μοντέλο περιφερειακής διασύνδεσης.
Οι τριμερείς συνεργασίες Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ περιλαμβάνουν πλέον όχι μόνο την ενέργεια αλλά και την άμυνα, την τεχνολογία, τις υποδομές και την πολιτική προστασία. Η κοινή δήλωση της τελευταίας τριμερούς συνόδου αναφέρεται ρητά σε φυσικό αέριο, ηλεκτρικές διασυνδέσεις, ανανεώσιμες πηγές και έργα περιφερειακής διασυνδεσιμότητας στο πλαίσιο του IMEC. (Κυβέρνηση Κύπρου)
Παράλληλα, το 2025 Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ και Ηνωμένες Πολιτείες ενίσχυσαν τη συνεργασία τους στον ενεργειακό τομέα μέσω του σχήματος 3+1, με αναφορά στην ενεργειακή ασφάλεια, τις υποδομές και τον IMEC. (Κυβέρνηση Κύπρου)
Και τον Ιούνιο του 2026 οι ΗΠΑ, η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ συμφώνησαν σε πλαίσιο για τη δημιουργία του Eastern Mediterranean Energy Center, με στόχο την ενίσχυση της ενεργειακής συνεργασίας και των επενδύσεων στην περιοχή. (The Department of Energy's Energy.gov)
Αυτά είναι πραγματικά γεγονότα.
Δεν αποτελούν από μόνα τους απόδειξη ότι υπάρχει σχέδιο πολέμου εναντίον της Τουρκίας.
Αποτελούν όμως σαφή ένδειξη ότι η Ανατολική Μεσόγειος αποκτά αυξανόμενη στρατηγική αξία ως ενεργειακός και υποδομικός χώρος.
Ο IMEC και ο ανταγωνισμός των διαδρόμων
Σε αυτό το σημείο μπαίνει ο India–Middle East–Europe Economic Corridor, γνωστός ως IMEC.
Ο σχεδιαζόμενος διάδρομος παρουσιάστηκε το 2023 και προβλέπει ένα πολυτροπικό δίκτυο που θα συνδέει την Ινδία με τον Περσικό Κόλπο και στη συνέχεια με την Ευρώπη μέσω σιδηροδρομικών, θαλάσσιων, ενεργειακών και ψηφιακών υποδομών. (ΜΕΙ)
Εδώ βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα σημεία της σημερινής γεωοικονομικής πραγματικότητας.
Οι εμπορικοί διάδρομοι δεν είναι πλέον απλώς δρόμοι.
Είναι στρατηγικές υποδομές ισχύος.
Όποιος ελέγχει ένα σημαντικό λιμάνι, έναν σιδηρόδρομο, έναν αγωγό, ένα ηλεκτρικό καλώδιο ή ένα δίκτυο δεδομένων δεν ελέγχει απαραίτητα ολόκληρη την περιοχή. Αποκτά όμως επιρροή πάνω στις ροές που περνούν από αυτήν.
Και εδώ εμφανίζεται η πραγματική γεωοικονομική σύγκριση:
Τουρκία ή Ανατολική Μεσόγειος;
Ανατολικές χερσαίες διαδρομές ή νέες πολυτροπικές διαδρομές μέσω του Κόλπου και του Ισραήλ;
Ένας ισχυρός τουρκικός κόμβος ή ένα διαφορετικό δίκτυο διασύνδεσης που θα παρακάμπτει σε σημαντικό βαθμό την Τουρκία;
Αυτές είναι ερωτήσεις που μπορούν να εξηγήσουν ένα σημαντικό μέρος του σημερινού ανταγωνισμού χωρίς να χρειάζεται να υιοθετήσουμε κάθε υπόθεση περί μυστικού σχεδιασμού.
Ελλάδα και Κύπρος: από τη γεωγραφία στη στρατηγική αξία
Η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία βρίσκονται σε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα θέση.
Η Ελλάδα διαθέτει λιμάνια, ενεργειακές υποδομές, LNG, ηλεκτρικές διασυνδέσεις και πρόσβαση προς τα Βαλκάνια και την Ιταλία.
Η Κύπρος βρίσκεται κοντά στα κοιτάσματα φυσικού αερίου της Ανατολικής Μεσογείου και αποτελεί σημαντικό σημείο για τις θαλάσσιες και ενεργειακές διασυνδέσεις της περιοχής.
Το γεγονός ότι Αθήνα και Λευκωσία συνεργάζονται στενά με το Ισραήλ δεν αποτελεί θεωρία. Είναι επίσημη πολιτική συνεργασία που περιλαμβάνει ενέργεια, υποδομές και ασφάλεια. (Κυβέρνηση Κύπρου)
Από εδώ και πέρα όμως πρέπει να είμαστε προσεκτικοί.
Το να πούμε ότι «υπάρχει συνεργασία» είναι γεγονός.
Το να πούμε ότι «η συνεργασία αυτή έχει ως κρυφό στόχο την πρόκληση πολέμου Ελλάδας–Τουρκίας» είναι ερμηνεία και χρειάζεται αποδείξεις.
Η διάκριση αυτή είναι κρίσιμη.
Η θεωρία του Refoyo
Ο Refoyo προχωρά πολύ περισσότερο.
Σύμφωνα με τη δική του ανάγνωση, η προσπάθεια δημιουργίας εναλλακτικών ενεργειακών και εμπορικών διαδρομών συνδέεται με την επιδίωξη περιορισμού της τουρκικής γεωπολιτικής ισχύος.
Στο σχήμα αυτό, η Ελλάδα και η Κύπρος αποκτούν ιδιαίτερη σημασία επειδή μπορούν να λειτουργήσουν ως δυτικοί κόμβοι ενός διαφορετικού δικτύου.
Η θεωρία του επομένως δεν βλέπει την ελληνοϊσραηλινή συνεργασία μόνο ως αμυντική συνεργασία.
Τη βλέπει ως τμήμα μιας μεγαλύτερης σύγκρουσης για τον έλεγχο των ενεργειακών και εμπορικών ροών μεταξύ Ευρασίας και Ευρώπης.
Πρόκειται για μια γεωπολιτική ερμηνεία, όχι για αποδεδειγμένο σχέδιο.
Και ακριβώς εδώ βρίσκεται η αξία αλλά και ο περιορισμός της.
Η αξία της είναι ότι μας αναγκάζει να εξετάσουμε την Ανατολική Μεσόγειο όχι μόνο μέσα από τον φακό των εθνικών διαφορών, αλλά και μέσα από τον φακό των υποδομών, της ενέργειας και των εμπορικών δρόμων.
Ο περιορισμός της είναι ότι αποδίδει σε συγκεκριμένους κρατικούς παράγοντες ένα ενιαίο και μακροπρόθεσμο σχέδιο για το οποίο δεν διαθέτουμε δημόσια επαρκή στοιχεία.
Το μεγάλο λάθος θα ήταν ένας νέος ελληνοτουρκικός πόλεμος
Εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο συμπέρασμα.
Ακόμη και αν κάποιος δεν αποδέχεται τη θεωρία του Refoyo, υπάρχει ένας λόγος να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη η προειδοποίησή του:
ένας ελληνοτουρκικός πόλεμος θα μπορούσε να ανατρέψει ολόκληρη την ενεργειακή και οικονομική αρχιτεκτονική της Ανατολικής Μεσογείου.
Οι αγωγοί, τα λιμάνια, τα καλώδια, οι θαλάσσιες μεταφορές, οι επενδύσεις και οι ενεργειακές υποδομές δεν λειτουργούν σε περιβάλλον μεγάλης στρατιωτικής αστάθειας.
Ένας πόλεμος θα έθετε σε κίνδυνο όχι μόνο τις δύο χώρες αλλά και ολόκληρο το περιφερειακό δίκτυο.
Και επομένως το συμφέρον Ελλάδας και Τουρκίας είναι, ανεξάρτητα από τις μεταξύ τους διαφορές, να μην επιτρέψουν μια κατάσταση όπου μια κρίση θα ξεφύγει από τον έλεγχο.
Η αποτροπή μιας σύγκρουσης δεν απαιτεί να συμφωνούν Αθήνα και Άγκυρα σε όλα.
Απαιτεί να αναγνωρίζουν ότι το κόστος μιας πολεμικής σύγκρουσης θα ήταν πολλαπλάσιο οποιουδήποτε πιθανού γεωπολιτικού κέρδους.
Και τι σημαίνει αυτό για το ΝΑΤΟ;
Το ζήτημα γίνεται ακόμη πιο σύνθετο λόγω των διαφορετικών συμμαχικών πλαισίων.
Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ και συμμετέχει στην αρχιτεκτονική συλλογικής άμυνας της Συμμαχίας. Η ίδια η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα τον Ιούλιο του 2026 επανέλαβε τη δέσμευση των Συμμάχων στο Άρθρο 5. (NATO C&I Agency)
Το Ισραήλ, αντίθετα, δεν είναι μέλος του ΝΑΤΟ.
Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι ορθό να παρουσιάζεται μια υποθετική σύγκρουση Ισραήλ–Τουρκίας σαν να ενεργοποιείται αυτομάτως κάποιος μηχανισμός του ΝΑΤΟ υπέρ του Ισραήλ.
Το Άρθρο 5 αφορά τα κράτη-μέλη της Συμμαχίας και προβλέπει υποχρέωση παροχής βοήθειας σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης, χωρίς να σημαίνει ότι κάθε κράτος επιλέγει υποχρεωτικά την ίδια μορφή στρατιωτικής απάντησης. (ΝΑΤΟ)
Η Κυπριακή Δημοκρατία βρίσκεται επίσης εκτός ΝΑΤΟ, αλλά είναι κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Και εδώ υπάρχει το Άρθρο 42(7) της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής. Σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης εναντίον κράτους-μέλους, τα υπόλοιπα κράτη έχουν υποχρέωση να παράσχουν βοήθεια, η οποία μπορεί να λάβει διπλωματική, τεχνική, ιατρική, πολιτική ή στρατιωτική μορφή. (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης)
Επομένως, το θεσμικό περιβάλλον είναι πολύ πιο σύνθετο από το απλοποιημένο σχήμα «ΝΑΤΟ εναντίον Τουρκίας».
Η Ευρώπη βρίσκεται στη μέση
Το ευρύτερο πρόβλημα είναι ότι η Ευρώπη προσπαθεί ταυτόχρονα να επιτύχει τρεις στόχους:
ενεργειακή ασφάλεια, διαφοροποίηση προμηθευτών και γεωπολιτική σταθερότητα.
Η μείωση της εξάρτησης από τη ρωσική ενέργεια έχει αυξήσει τη σημασία άλλων πηγών και διαδρομών.
Το αζερικό αέριο μέσω του Southern Gas Corridor είναι μία από αυτές.
Το LNG είναι άλλη.
Οι ενεργειακές διασυνδέσεις της Ανατολικής Μεσογείου αποτελούν μια ακόμη πιθανότητα.
Και η Τουρκία παραμένει ένας από τους σημαντικότερους γεωγραφικούς παράγοντες σε αυτή την εξίσωση.
Γι' αυτό και η ευρωπαϊκή ενεργειακή πολιτική δεν μπορεί να εξετάζεται ανεξάρτητα από την τουρκική γεωγραφία.
Η πραγματική μάχη μπορεί να μην είναι για έναν αγωγό
Η μεγαλύτερη αλλαγή που συντελείται σήμερα είναι ότι η έννοια της «ενεργειακής οδού» έχει διευρυνθεί.
Δεν μιλάμε πλέον μόνο για αγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Μιλάμε για:
λιμάνια, σιδηροδρόμους, LNG, ηλεκτρικά καλώδια, δίκτυα δεδομένων, πράσινο υδρογόνο, ανανεώσιμες πηγές και κρίσιμες πρώτες ύλες.
Ο IMEC ακριβώς αυτή τη νέα πραγματικότητα εκφράζει: ένα δίκτυο που συνδυάζει εμπορικές, ενεργειακές και ψηφιακές υποδομές. (ΜΕΙ)
Άρα, ο ανταγωνισμός δεν αφορά απλώς το «ποιος έχει το πετρέλαιο».
Αφορά το ποιος ελέγχει τις υποδομές που μεταφέρουν την οικονομική ισχύ από τη μία περιοχή στην άλλη.
Ελλάδα και Τουρκία: αντίπαλοι ή δύο αναγκαίοι κόμβοι;
Εδώ βρίσκεται ίσως η πιο ενδιαφέρουσα διάσταση.
Η Ελλάδα και η Τουρκία μπορούν να αντιμετωπίζονται ως ανταγωνιστές.
Μπορούν όμως να αντιμετωπίζονται και ως δύο διαφορετικοί κόμβοι ενός ευρύτερου ευρωπαϊκού ενεργειακού συστήματος.
Η Τουρκία διαθέτει τη γεωγραφική θέση προς τον Καύκασο και τη Μέση Ανατολή.
Η Ελλάδα διαθέτει πρόσβαση προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, τα Βαλκάνια, την Ιταλία και την Ανατολική Μεσόγειο.
Η Κύπρος βρίσκεται κοντά στα ενεργειακά κοιτάσματα της περιοχής.
Το Ισραήλ διαθέτει ενεργειακούς πόρους και τεχνολογικές δυνατότητες.
Αντί λοιπόν να εξετάζουμε την περιοχή αποκλειστικά ως ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, υπάρχει και ένα διαφορετικό ενδεχόμενο:
να δημιουργηθεί ένα περιφερειακό σύστημα όπου διαφορετικοί διάδρομοι θα συνυπάρχουν.
Αυτό θα ήταν ασφαλώς πιο δύσκολο πολιτικά.
Θα ήταν όμως πολύ λιγότερο επικίνδυνο από μια στρατηγική που βασίζεται στην αντιπαράθεση.
Το πραγματικό ερώτημα
Η ανάλυση του Refoyo θέτει ένα ερώτημα που αξίζει να συζητηθεί σοβαρά, ακόμη κι αν διαφωνεί κανείς με αρκετά από τα συμπεράσματά του:
Ποιος θα ελέγχει τις ενεργειακές και εμπορικές ροές που συνδέουν την Ευρώπη με την Ευρασία τις επόμενες δεκαετίες;
Η απάντηση δεν θα κριθεί μόνο στα πεδία των μαχών.
Θα κριθεί στα λιμάνια.
Στους αγωγούς.
Στα ηλεκτρικά καλώδια.
Στους σιδηροδρόμους.
Στα τερματικά LNG.
Στα δίκτυα δεδομένων.
Και, τελικά, στη δυνατότητα κάθε κράτους να μετατρέψει τη γεωγραφική του θέση σε στρατηγικό πλεονέκτημα.
Η Ανατολική Μεσόγειος βρίσκεται επομένως μπροστά σε μια κρίσιμη επιλογή.
Μπορεί να γίνει χώρος συνεργασίας και διασύνδεσης ή να μετατραπεί σε πεδίο ανταγωνισμού όπου η ενέργεια θα χρησιμοποιείται ως εργαλείο γεωπολιτικής πίεσης.
Η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να προστατεύσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα και τις συμμαχίες της.
Η Τουρκία έχει κάθε λόγο να προστατεύσει τα δικά της συμφέροντα.
Το Ισραήλ έχει τα δικά του ενεργειακά και στρατηγικά συμφέροντα.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν τις δικές τους προτεραιότητες.
Όμως κανένα από αυτά τα συμφέροντα δεν καθιστά αναπόφευκτο έναν νέο ελληνοτουρκικό πόλεμο.
Και ίσως αυτό είναι το σημαντικότερο μήνυμα που πρέπει να κρατήσουμε:
η Ανατολική Μεσόγειος δεν είναι καταδικασμένη να γίνει πυριτιδαποθήκη.
Η ενέργεια μπορεί να γίνει όπλο.
Μπορεί όμως να γίνει και γέφυρα.
Το ποια από τις δύο εκδοχές θα επικρατήσει θα εξαρτηθεί τελικά όχι μόνο από τις μεγάλες δυνάμεις, αλλά και από τις αποφάσεις των ίδιων των χωρών της περιοχής.
Σημείωση: Οι απόψεις που αποδίδονται στον Enrique J. Refoyo παρουσιάζονται ως δικές του γεωπολιτικές εκτιμήσεις και όχι ως διαπιστωμένα γεγονότα. Τα στοιχεία για τον IMEC, την ενεργειακή συνεργασία Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ–ΗΠΑ, τον Southern Gas Corridor και τις ρήτρες ΝΑΤΟ/ΕΕ βασίζονται σε διαθέσιμες θεσμικές ή ανεξάρτητες πηγές. Η συγκεκριμένη συνέντευξη/παρέμβαση του Refoyo έχει αναπαραχθεί από ελληνικά και τουρκικά μέσα, ενώ ο ίδιος έχει μακρά παρουσία σε γεωπολιτικές εκδόσεις και αναλύσεις. (aydinlik.com.tr)
Μείνετε μπροστά στις εξελίξεις — κάντε Like στο Facebook
Από το newsroom
Γράφει H Σοφία Παπανδρέου
-Posted by Anexartitos.Ta.Neα
Αν θέλετε να μαθαίνετε παράλληλα όσα σημαντικά διαδραματίζονται στα ελληνικά και ξένα media κάντε like στην σελίδα στο Facebook πατώντας εδώ.click here
Δημοσίευση σχολίου
.Τα σχόλια υπάρχουν για να συνεισφέρουν οι αναγνώστες στο διάλογο.
. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του.
. Αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές.
. Συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και greeklish αφαιρούνται όπου εντοπίζονται.
. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές και μόνον αυτούς.
. Η ταυτότητα των σχολιαστών είναι γνωστή μόνο στην Google.
. Όποιος θίγεται μπορεί να επικοινωνεί στο email μας.
. Περισσότερα στους όρους χρήσης.. Ευχαριστούμε για την κατανόησή σας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου