Ελληνικές Τράπεζες: Η ώρα του «Κοινωνικού Μερίσματος» – Τα κέρδη μαμούθ και η ηθική υποχρέωση των 90 δισεκ. ευρώ...
Μετά από μια μακρά περίοδο κρίσης, ανακεφαλαιοποιήσεων και καθολικής στήριξης από τον Έλληνα φορολογούμενο, οι ελληνικές τράπεζες επιστρέφουν σε τροχιά εντυπωσιακής κερδοφορίας.
Ωστόσο, η συζήτηση για την επιστροφή μέρους αυτών των κερδών στην κοινωνία ανοίγει πλέον επιτακτικά, με φόντο τα 19 δισεκ. ευρώ που αναμένεται να σωρεύσουν την επόμενη τετραετία.
Το Χρονικό της Κρατικής Στήριξης: Ένας Λογαριασμός 90 Δισεκατομμυρίων
Για να κατανοήσει κανείς το μέγεθος της ηθικής υποχρέωσης, πρέπει να ανατρέξει στα νούμερα της στήριξης που έλαβαν οι τράπεζες για να παραμείνουν όρθιες:
Το Κούρεμα (PSI) του 2012: Οι τράπεζες έχασαν 37,7 δισεκ. ευρώ από τα ελληνικά ομόλογα, μένοντας ουσιαστικά χωρίς κεφάλαια για να στηρίξουν τη χώρα.
Ανακεφαλαιοποιήσεις & Funding Gap: Έλαβαν συνολικά 54 δισεκ. ευρώ (38 δισεκ. σε κεφάλαια και 16 δισεκ. για την κάλυψη του χρηματοδοτικού κενού).
Αναβαλλόμενος Φόρος (DTC): Μια έμμεση στήριξη ύψους 17,5 δισεκ. ευρώ, που επιτρέπει στις τράπεζες να μετατρέπουν φορολογικές απαιτήσεις σε κεφάλαιο.
Νόμος «Ηρακλής»: Κρατικές εγγυήσεις ύψους 18,5 δισεκ. ευρώ για την εξυγίανση των κόκκινων δανείων (NPEs).
Σύνολο: Η συνολική κρατική και θεσμική στήριξη αγγίζει τα 90 δισεκατομμύρια ευρώ.
Η «Χρυσή» Τετραετία 2025-2028
Σήμερα, το τραπεζικό σύστημα είναι ισχυρό, με ικανές διοικήσεις και υψηλές αποδόσεις για τους μετόχους. Οι προβλέψεις δείχνουν:
Ετήσια κέρδη: 4,5 δισεκ. ευρώ.
Συνολικά κέρδη 4ετίας: 18,5 έως 19 δισεκ. ευρώ.
Παρά την ευρωστία αυτή, οι μέχρι τώρα παρεμβάσεις στις προμήθειες και τα επιτόκια καταθέσεων χαρακτηρίζονται ως «ασήμαντες» σε σχέση με τα μεγέθη της κερδοφορίας.
Το Αίτημα για το 1 Δισεκατομμύριο
Η πρόταση που τίθεται στο τραπέζι είναι σαφής: Οι τράπεζες οφείλουν να επιστρέψουν στην ελληνική οικονομία 1 δισεκατομμύριο ευρώ ως κοινωνικό μέρισμα. Το ποσό αυτό αντιστοιχεί μόλις στο 5% των αναμενόμενων κερδών της περιόδου 2025-2028.
Πρόκειται για μια κίνηση που δεν θα κλονίσει την κεφαλαιακή τους επάρκεια, αλλά θα αποδείξει ότι διαθέτουν «κοινωνική αναφορά». Η καθυστέρηση ή η άρνηση αυτής της κίνησης ενδέχεται να οδηγήσει σε πιο βίαιες πολιτικές παρεμβάσεις, με τον «λογαριασμό» να ανεβαίνει δυνητικά στα 2,5 δισεκ. ευρώ μέσω έκτακτης φορολόγησης.
Τι είναι ο Αναβαλλόμενος Φόρος (DTC) και πώς λειτουργεί;
Στην ουσία, ο αναβαλλόμενος φόρος είναι μια λογιστική απαίτηση που έχουν οι τράπεζες από το κράτος.
Προέκυψε κυρίως από τις τεράστιες ζημιές που υπέστησαν οι τράπεζες το 2012 με το «κούρεμα» των ομολόγων (PSI).
Επειδή οι ζημιές αυτές ήταν λογιστικές, το κράτος επέτρεψε στις τράπεζες να τις «συμψηφίζουν» με μελλοντικούς φόρους.
Η διαδικασία του συμψηφισμού:
Κερδοφορία: Όταν μια τράπεζα παρουσιάζει κέρδη (π.χ. 1 δισεκ. ευρώ), κανονικά οφείλει να καταβάλει φόρο εισοδήματος (π.χ. 22% = 220 εκατ. ευρώ).
Μη καταβολή μετρητών: Αντί η τράπεζα να βγάλει 220 εκατ. ευρώ από το ταμείο της και να τα δώσει στο κράτος, χρησιμοποιεί ένα μέρος από το «απόθεμα» του αναβαλλόμενου φόρου που έχει στο χαρτοφυλάκιό της.
Μετατροπή σε Κεφάλαιο: Αυτά τα 220 εκατ. ευρώ που «γλίτωσε» η τράπεζα, δεν εξαφανίζονται. Παραμένουν στην τράπεζα και λογίζονται ως εποπτικό κεφάλαιο. Δηλαδή, ο φόρος που θα πληρωνόταν, μετατρέπεται αυτόματα σε «μαξιλάρι» ασφαλείας για την τράπεζα.
Γιατί είναι κρίσιμο; Σήμερα, ο αναβαλλόμενος φόρος αποτελεί περίπου το 50% με 60% των συνολικών κεφαλαίων των ελληνικών τραπεζών. Αν το κράτος αποφάσιζε ξαφνικά να καταργήσει αυτόν τον μηχανισμό, οι τράπεζες θα βρισκόταν αμέσως με τεράστιο κεφαλαιακό έλλειμμα.
Γι' αυτόν τον λόγο, η σταδιακή μείωση (απόσβεση) του DTC είναι ο μεγάλος στόχος των διοικήσεων μέχρι το 2030-2040, ώστε οι τράπεζες να έχουν «πραγματικά» δικά τους κεφάλαια και όχι λογιστικές απαιτήσεις από το δημόσιο.
Η Ηθική Ασυμμετρία – Ο Καταθέτης ως Μόνιμος «Σωτήρας»
Η ιστορία της τελευταίας δεκαετίας γράφτηκε με τον ιδρώτα του Έλληνα καταθέτη, ο οποίος εν μέσω μιας πρωτοφανούς κρίσης είδε τους κόπους μιας ζωής να δεσμεύονται και να θυσιάζονται για να παραμείνει όρθιο το τραπεζικό σύστημα.
Είναι ο ίδιος πολίτης που στήριξε τις ανακεφαλαιοποιήσεις με το υστέρημά του, για να βρεθεί σήμερα αντιμέτωπος με μια σκληρή πραγματικότητα: ενώ οι τράπεζες καταγράφουν κέρδη δισεκατομμυρίων, ο πελάτης-καταθέτης παραμένει σε δεινή οικονομική θέση, «ροκανισμένος» από ένα πλέγμα εξωφρενικών προμηθειών και μηδενικών επιτοκίων.
Όταν η τραπεζική κερδοφορία στηρίζεται στην οικονομική ασφυξία του απλού πολίτη μέσω extra χρεώσεων σε κάθε του κίνηση, τότε το «κοινωνικό μέρισμα» δεν είναι απλώς μια πολιτική πρόταση, αλλά μια ελάχιστη πράξη δικαιοσύνης.
Η ώρα που οι τράπεζες πρέπει να σταματήσουν να λειτουργούν ως τιμωροί του αποταμιευτή και να επιστρέψουν μέρος της στήριξης που έλαβαν, έχει ήδη παρέλθει.
Μείνετε μπροστά στις εξελίξεις — κάντε Like στο Facebook
Από το newsroom
Γράφει H Σκεύω Πινότση
-Posted by Anexartitos.Ta.Neα
Αν θέλετε να μαθαίνετε παράλληλα όσα σημαντικά διαδραματίζονται στα ελληνικά και ξένα media κάντε like στην σελίδα στο Facebook πατώντας εδώ.click here
Δημοσίευση σχολίου
.Τα σχόλια υπάρχουν για να συνεισφέρουν οι αναγνώστες στο διάλογο.
. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του.
. Αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές.
. Συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και greeklish αφαιρούνται όπου εντοπίζονται.
. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές και μόνον αυτούς.
. Η ταυτότητα των σχολιαστών είναι γνωστή μόνο στην Google.
. Όποιος θίγεται μπορεί να επικοινωνεί στο email μας.
. Περισσότερα στους όρους χρήσης.. Ευχαριστούμε για την κατανόησή σας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου