Μια ακτινογραφία της νεοελληνικής ψυχής που προτιμά να κατοικεί μέσα σε βολικούς μύθους παρά να αντιμετωπίσει το είδωλό της στον καθρέφτη...
Η Αρχιτεκτονική της Αυταπάτης
Η Ελλάδα δεν κατοικείται απλώς από ανθρώπους· κατοικείται από φαντάσματα μεγαλείου και σκιές προγόνων. Εδώ και αιώνες, η χώρα αυτή αναπνέει μέσα από έναν τεχνητό πνεύμονα μύθων.
Δεν είναι μόνο ο αρχαίος μύθος της καταγωγής, αλλά και οι επιμέρους «μικρο-μύθοι» που κάθε σύστημα —πολιτικό, οικονομικό, ακαδημαϊκό— έχτισε με επιμέλεια για να θωρακίσει την ανεπάρκειά του.
Στο τέλος της διαδρομής, ο μέσος Έλληνας δεν είναι πλέον ένας ελεύθερος πολίτης, αλλά ένας «αποκλεισμένος» ένοικος μέσα στον μύθο που του ταιριάζει.
Φτιάξαμε έναν κόσμο όπου η πραγματικότητα θεωρείται εχθρός και η αλήθεια μια ενοχλητική λεπτομέρεια που απειλεί την ηρεμία μας. Φοβόμαστε να ζήσουμε έξω από το πλαίσιο της ψευδαίσθησης, γιατί έξω από αυτό, είμαστε γυμνοί.
Η Σχιζοφρένεια της Ταυτότητας: Ο Ζορμπάς με το Αντικαταθλιπτικό
Αυτοπροσδιοριζόμαστε ως οι απόγονοι του Διονύσου και του Ζορμπά, οι άνθρωποι του «έξω καρδιά», του γλεντιού και της λεβεντιάς. Όμως, αυτή είναι η βιτρίνα.
Στην πρώτη δυσκολία, στην πρώτη αναποδιά που δεν λύνεται με ένα ρουσφέτι, ο Ζορμπάς καταρρέει. Η «λεβεντιά» μετατρέπεται σε κατάθλιψη και η «κοινωνικότητα» σε απομόνωση.
Είμαστε οι απόλυτοι αντιρρησίες στα λόγια, αλλά οι πιο πιστοί υπήκοοι των πελατειακών σχέσεων. Κατακεραυνώνουμε το «διεφθαρμένο κράτος» από το τραπέζι της ταβέρνας, ενώ ταυτόχρονα το κινητό μας «παίρνει φωτιά» για να βρούμε ένα μέσο για μια μετάθεση, μια διευκόλυνση, μια παράκαμψη της σειράς. Δηλώνουμε οικολόγοι στις πορείες, αλλά χτίζουμε το αυθαίρετο πάνω στο καμένο δάσος, πείθοντας τον εαυτό μας ότι το δικό μας «έγκλημα» είναι μικρότερο από του γείτονα.
Η Γέννηση του Ψεύδους και η Ιστορική Δικαίωση
Αυτοί οι μύθοι γεννάνε ψέματα που, με τη σειρά τους, μας οδηγούν στο να ζούμε μια ζωή «δανεική». Μια ζωή που δεν μας αξίζει, αλλά την υπομένουμε επειδή αρνούμαστε να ενηλικιωθούμε εθνικά. Κυνηγάμε χίμαιρες ανασυγκρότησης και ανόρθωσης, αλλά πάντα με το βλέμμα στραμμένο στο παρελθόν, απαιτώντας μια «ιστορική δικαίωση» που θα μας απαλλάξει από τον κόπο της παρούσας προσπάθειας.
Είμαστε «γεννημένοι για τα εύκολα». Η κουλτούρα της «λούφας» έχει γίνει το εθνικό μας σπορ. Μεταπηδούμε από την ψευτο-αριστοκρατική κουλτούρα του Κολωνακίου στην υποκουλτούρα της λαϊκότητας με μια ευκολία που τρομάζει. Η ιδεολογική καθαρότητα είναι το προσωπείο που φοράμε για να κρύψουμε τη ρεαλιστική «αντι-ηρωικότητα» των αναγκαίων προσαρμογών μας. Είμαστε και δεν είμαστε — ταυτόχρονα και για τα πάντα.
Το Συλλογικό Έλλειμμα της Αιδούς
Το πιο τρομακτικό φαινόμενο της σύγχρονης Ελλάδας είναι η εξαφάνιση της Αιδούς. Η ντροπή, αυτό το αρχέγονο συναίσθημα που κρατούσε τις κοινωνίες όρθιες, έχει αντικατασταθεί από μια γενικευμένη αίσθηση «νομιμοποίησης» του λάθους.
Ο πολιτικός δεν ντρέπεται να πουλάει αιώνια σωτηρία, γνωρίζοντας ότι το ταμείο είναι μείον.
ο διανοούμενος δεν ντρέπεται να εξαργυρώνει την πένα του για μια καρέκλα σε έναν οργανισμό.
Ο γιατρός θεωρεί το «φακελάκι» φυσική προέκταση του μισθού του, και ο δημοσιογράφος την αναλήθεια ως αναγκαίο εργαλείο τηλεθέασης.
Γιατί δεν ντρέπονται; Γιατί αισθάνονται δικαιολογημένοι. Στην Ελλάδα του 2026, το «αφού όλοι το κάνουν» έχει γίνει το ανώτατο συνταγματικό μας δίκαιο. Η Ελλάδα, που δεν πέρασε ποτέ από το κόσκινο του Διαφωτισμού, παρέμεινε μια κοινωνία της «συναλλαγής» και όχι της «συνείδησης».
Ο Οδυσσέας που δεν Γύρισε Ποτέ
Ενώ η πατρίδα συνεχίζει την ανέμελη χειμερινή νάρκη της, μερικοί επιμένουν να μεταφράζουν τις κραυγές απελπισίας ως τραγούδια χαράς. Πιστεύουμε ότι ο Οδυσσέας γυρνάει επιτέλους στην Ιθάκη του, αλλά η αλήθεια είναι ότι ο Οδυσσέας μας έχει χαθεί σε μια θάλασσα από selfies, επιδόματα και ψεύτικες υποσχέσεις.
Παραμένουμε ανιστόρητοι γιατί η ιστορία απαιτεί αυτοκριτική. Παραμένουμε πεπλανημένοι γιατί η πλάνη είναι πιο αναπαυτική από την ευθύνη. Το ερώτημα δεν είναι πότε θα έρθει η ανάπτυξη, αλλά πότε θα επιστρέψει η ντροπή στα πρόσωπά μας.
Γιατί μόνο όταν αρχίσουμε να ντρεπόμαστε για τον εαυτό μας, θα έχουμε μια ελπίδα να τον αλλάξουμε.
Η Κληρονομιά της Σιωπής και η Έξοδος από το Σπήλαιο
Το πιο επώδυνο ερώτημα δεν είναι τι κάναμε εμείς, αλλά τι παραδίδουμε.
Μεγαλώνουμε γενιές μέσα σε αυτό το θερμοκήπιο των μύθων, μαθαίνοντάς τες ότι η επιτυχία είναι θέμα «γνωριμιών» και η ευτυχία θέμα «επίδειξης». Αν η Αιδώς χάθηκε για εμάς, κινδυνεύει να γίνει άγνωστη λέξη για εκείνους.
Η «έξοδος από το σπήλαιο» των δικών μας ψευδαισθήσεων δεν απαιτεί έναν νέο Μεσσία, ούτε μια ακόμα ιστορική συγκυρία. Απαιτεί την προσωπική επανάσταση της ειλικρίνειας. Να σταματήσουμε να δείχνουμε τον «διπλανό» για να δικαιολογήσουμε τη δική μας μικρότητα. Η Ελλάδα δεν θα αλλάξει στους διαδρόμους των υπουργείων, αλλά την ώρα που ο καθένας μας, μπροστά στον καθρέφτη του, θα πει: «Ως εδώ με το ψέμα. Σήμερα, ντρέπομαι εγώ για μένα».
Μόνο τότε ο Οδυσσέας θα πατήσει πραγματικά στεριά. Όχι γιατί βρήκε την Ιθάκη, αλλά γιατί επιτέλους σταμάτησε να την μπερδεύει με την Κίρκη.
Μείνετε μπροστά στις εξελίξεις — κάντε Like στο Facebook
Από το newsroom
Γράφει o Νικόλαος Μανιάτης
-Posted by Anexartitos.Ta.Neα
Αν θέλετε να μαθαίνετε παράλληλα όσα σημαντικά διαδραματίζονται στα ελληνικά και ξένα media κάντε like στην σελίδα στο Facebook πατώντας εδώ.click here
Δημοσίευση σχολίου
.Τα σχόλια υπάρχουν για να συνεισφέρουν οι αναγνώστες στο διάλογο.
. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του.
. Αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές.
. Συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και greeklish αφαιρούνται όπου εντοπίζονται.
. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές και μόνον αυτούς.
. Η ταυτότητα των σχολιαστών είναι γνωστή μόνο στην Google.
. Όποιος θίγεται μπορεί να επικοινωνεί στο email μας.
. Περισσότερα στους όρους χρήσης.. Ευχαριστούμε για την κατανόησή σας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου