Η «Τεχνητή» Ελλάδα και η Τουρκία ως «Θύμα»: Αποδομώντας την Ιστορική Αφήγηση της Άγκυρας...
Στα θρανία των τουρκικών σχολείων, η γέννηση του ελληνικού κράτους και η κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν διδάσκονται ως η απελευθέρωση ενός έθνους, αλλά ως μια «δυτική συνωμοσία» που ακρωτηρίασε μια αυτοκρατορία.
Αυτή η οπτική γωνία, που επιβιώνει μέχρι σήμερα, διαμορφώνει σε μεγάλο βαθμό την εξωτερική πολιτική της γείτονος.
1. Το Αφήγημα του «Τεχνητού Κράτους»
Η τουρκική ιστοριογραφία υποστηρίζει ότι η Ελληνική Επανάσταση του 1821 δεν είχε λαϊκό έρεισμα, αλλά ήταν ένα κατασκεύασμα των Μεγάλων Δυνάμεων (Ρωσίας, Αγγλίας, Γαλλίας) για να αποδυναμώσουν την Υψηλή Πύλη.
Η Ιστορική Πραγματικότητα: Ενώ η διπλωματική και στρατιωτική παρέμβαση των Δυνάμεων (π.χ. Ναβαρίνο) ήταν καθοριστική, το αφήγημα αυτό παραγνωρίζει τρεις αιώνες πνευματικής προετοιμασίας (Νεοελληνικός Διαφωτισμός) και την αυθόρμητη εξέγερση ενός λαού με κοινή γλώσσα, θρησκεία και ιστορική συνείδηση. Η Ελλάδα δεν «δημιουργήθηκε» το 1821· επανήλθε στον χάρτη ως εθνική οντότητα.
2. Το Σύνδρομο των Σεβρών και η Τουρκία ως «Θύμα»
Για την Τουρκία, το 1919-1922 δεν είναι η Μικρασιατική Καταστροφή των Ελλήνων, αλλά ο «Πόλεμος της Ανεξαρτησίας». Η αφήγηση εδώ είναι ξεκάθαρη: η Τουρκία υπήρξε το θύμα μιας ιμπεριαλιστικής επίθεσης όπου η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε ως «πολιορκητικός κριός» της Βρετανίας.
Η «Άμυνα» της Ανατολίας: Η τουρκική πλευρά εστιάζει στην εισβολή του ελληνικού στρατού ως μια πράξη απόλυτης επιθετικότητας, παραλείποντας τη συστηματική καταπίεση και τις γενοκτονίες των χριστιανικών πληθυσμών (Ποντίων και Μικρασιατών) που προηγήθηκαν ή συνέβησαν παράλληλα.
Η Νίκη του 1922: Παρουσιάζεται ως η απόλυτη δικαίωση ενός έθνους που «πέταξε τους εισβολείς στη θάλασσα», μια στιγμή που αποτελεί τον θεμέλιο λίθο του σύγχρονου τουρκικού εθνικισμού.
3. Η Γεωπολιτική Προέκταση: Από τα Βιβλία στο Αιγαίο
Αυτή η ιστορική οπτική δεν μένει στα βιβλία. Αν η Ελλάδα θεωρείται «τεχνητό δημιούργημα» της Δύσης, τότε κάθε διεκδίκησή της στο Αιγαίο ή την Ανατολική Μεσόγειο ερμηνεύεται από την Άγκυρα ως συνέχεια της ίδιας «δυτικής συνωμοσίας».
Η θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας» πατάει πάνω σε αυτό ακριβώς το αίσθημα: ότι η Τουρκία πρέπει να ανακτήσει τον ζωτικό χώρο που της «έκλεψαν» οι Μεγάλες Δυνάμεις μέσω της Ελλάδας.
Η κατανόηση της τουρκικής αφήγησης είναι απαραίτητη, όχι για να την αποδεχτούμε, αλλά για να αντιληφθούμε το βάθος της καχυποψίας που διέπει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Όσο η ιστορία διδάσκεται ως μια διαρκής μάχη επιβίωσης ενάντια σε «τεχνητούς εχθρούς», η γέφυρα της πραγματικής συνεννόησης θα παραμένει δύσβατη.
. Η Άγκυρα δεν βλέπει την Κύπρο ή τα Δωδεκάνησα ως ανεξάρτητα ζητήματα, αλλά ως κομμάτια ενός παζλ όπου η Ελλάδα λειτουργεί ως «ιμπεριαλιστικός επεκτατιστής».
Δωδεκάνησα: Η Θεωρία της «Άδικης Παραχώρησης»
Για την τουρκική αφήγηση, η απόδοση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα το 1947 (με τη Συνθήκη των Παρισίων) θεωρείται μια ιστορική αδικία που έγινε εις βάρος της Τουρκίας, παρόλο που η ίδια παρέμεινε ουδέτερη στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η Λογική: Διδάσκεται ότι τα νησιά αυτά είναι «φυσική προέκταση» της Μικράς Ασίας (Anatolian shelf) και ότι η κυριαρχία τους δόθηκε στην Ελλάδα μόνο και μόνο για να αποκλειστεί η Τουρκία από τη θάλασσα.
Η Στρατιωτικοποίηση: Εδώ πατάει το επιχείρημα για την αποστρατιωτικοποίηση. Η Τουρκία υποστηρίζει ότι αφού η Ελλάδα είναι «τεχνητά» εκεί, η παρουσία στρατού στα νησιά αποτελεί άμεση απειλή («αιτία πολέμου» - casus belli) για την ασφάλεια της ενδοχώρας της.
Κύπρος: Η «Ειρήνευση» έναντι της «Κατοχής»
Στην Κύπρο, η λογική του «θύματος» φτάνει στο απόγειό της. Η τουρκική πλευρά δεν αναγνωρίζει την εισβολή του 1974 ως τέτοια, αλλά ως «Κυπριακή Επιχείρηση Ειρήνης» (Kıbrıs Barış Harekâtı).
Η Αφήγηση: Το σχολικό βιβλίο εστιάζει αποκλειστικά στις επιθέσεις της ΕΟΚΑ Β' και στο πραξικόπημα της Χούντας, παρουσιάζοντας την Τουρκία ως τον μόνο νόμιμο «εγγυητή» που έσωσε τους Τουρκοκύπριους από τη γενοκτονία.
Το Αποτέλεσμα: Η ύπαρξη του ψευδοκράτους στα κατεχόμενα δικαιολογείται ως μια «αμυντική ανάγκη» απέναντι στον ελληνικό επεκτατισμό (Enosis). Έτσι, η διεθνώς αναγνωρισμένη Κυπριακή Δημοκρατία βαφτίζεται «διοίκηση της Νότιας Κύπρου», στερώντας της την υπόσταση κράτους.
1. Η Θεωρία της «Μείξης» και η Άρνηση της Ιωνικής Καταγωγής
Στα τουρκικά βιβλία, υπάρχει μια συστηματική προσπάθεια να παρουσιαστούν οι Ρωμιοί (Rum) της Μικράς Ασίας όχι ως απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, αλλά ως ένας πληθυσμός «υβρίδιο».
Το Αφήγημα: Ισχυρίζονται ότι οι κάτοικοι της Ιωνίας, του Πόντου και της Καππαδοκίας ήταν αυτόχθονες λαοί της Ανατολίας (Λυδοί, Φρύγες, Κάρες) που απλώς «εκχριστιανίστηκαν» και «εκφυλίστηκαν» γλωσσικά από τους Βυζαντινούς.
Ο Στόχος: Αν οι Μικρασιάτες δεν ήταν «πραγματικοί Έλληνες», τότε η Ελλάδα δεν είχε κανένα ιστορικό δικαίωμα να διεκδικήσει αυτά τα εδάφη το 1919. Παρουσιάζουν τους Έλληνες της Μικράς Ασίας ως ένα «συνονθύλευμα» που δεν έχει καμία φυλετική ή ιστορική συνέχεια με τους αρχαίους Ίωνες.
Η Ιστορική Πραγματικότητα: Οι Ίωνες ήταν ελληνικό φύλο που αποίκησε τα παράλια ήδη από τον 11ο αιώνα π.Χ. Η γλώσσα, η θρησκεία, η φιλοσοφία και η αρχιτεκτονική τους (ο Ιωνικός Ρυθμός) είναι η βάση του ελληνικού πολιτισμού. Η γενετική και πολιτισμική συνέχεια των πληθυσμών αυτών μέχρι το 1922 είναι αδιαμφισβήτητη από τη διεθνή ακαδημαϊκή κοινότητα.
2. Ο Μέγας Αλέξανδρος: «Δεν ήταν Έλληνας»
Εδώ η τουρκική ιστοριογραφία χρησιμοποιεί μια παλιά θεωρία (που συναντάμε και σε άλλες εθνικιστικές αφηγήσεις των Βαλκανίων) για να μειώσει την ελληνική επιρροή στην Ανατολή.
Το Αφήγημα: Υποστηρίζουν ότι ο Αλέξανδρος ήταν ένας «Μακεδόνας κατακτητής» που υπέταξε τους Έλληνες, άρα δεν ήταν ένας από αυτούς. Συχνά προσπαθούν να τον παρουσιάσουν ως έναν «Ασιάτη ηγεμόνα» ή έναν ηγέτη με «πρωτο-τουρκικά» χαρακτηριστικά (μια θεωρία που αναπτύχθηκε έντονα τη δεκαετία του '30 υπό τον Ατατούρκ).
Η Λογική: Αν ο Αλέξανδρος δεν ήταν Έλληνας, τότε η Ελληνιστική περίοδος στη Μικρά Ασία (όπου τα ελληνικά έγιναν η παγκόσμια γλώσσα) δεν θεωρείται «ελληνική κυριαρχία», αλλά μια ξένη κατοχή στην οποία οι Τούρκοι θεωρούν τους εαυτούς τους κληρονόμους μέσω των αυτόχθονων λαών.
Η Ιστορική Πραγματικότητα: Ο ίδιος ο Αλέξανδρος συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες (όπου επιτρεπόταν μόνο σε Έλληνες), είχε δάσκαλο τον Αριστοτέλη και το όραμά του ήταν η εξάπλωση του ελληνικού πολιτισμού («Ελληνισμός»). Οι Μακεδόνες ήταν ελληνικό φύλο, όπως οι Δωριείς και οι Ίωνες.
3. Γιατί τα διδάσκουν αυτά; (Η Γεωπολιτική της Ιστορίας)
Η άρνηση της ελληνικότητας των Ιώνων και του Αλεξάνδρου εξυπηρετεί έναν συγκεκριμένο σκοπό: Τον εκτουρκισμό της ιστορίας της Ανατολίας.
Νομιμοποίηση: Θέλουν να αποδείξουν ότι οι Τούρκοι δεν είναι «έποικοι» από την Κεντρική Ασία (που ήρθαν το 1071), αλλά οι φυσικοί συνεχιστές όλων των αρχαίων πολιτισμών της περιοχής.
Αποδυνάμωση της Ελλάδας: Παρουσιάζοντας την Ελλάδα ως ένα κράτος χωρίς πραγματικές ρίζες στη Μικρά Ασία, δικαιολογούν τη σημερινή τους στάση στο Αιγαίο και την Κύπρο.
Αυτή η «αναθεωρητική» ιστορία δημιουργεί μια γενιά Τούρκων πολιτών που μεγαλώνουν πιστεύοντας ότι η Ελλάδα είναι ένας «εισβολέας» σε εδάφη που ιστορικά δεν της ανήκαν ποτέ, ούτε καν στην αρχαιότητα. Είναι η βάση της στρατηγικής τους για να εμφανίζονται ως οι μόνιμοι «ιδιοκτήτες» της περιοχής.
Η Αντιστροφή της Γενοκτονίας και η «Ιστορική Ιδιοκτησία»
Η Άγκυρα δεν αρκείται στην άρνηση των δικών της εγκλημάτων, αλλά προχωρά σε μια συστηματική αντιστροφή των ρόλων. Στα σχολικά εγχειρίδια, η Ελλάδα κατηγορείται για «γενοκτονία» των μουσουλμανικών πληθυσμών κατά τη μικρασιατική εκστρατεία, ενώ παράλληλα προωθείται η θεωρία ότι οι Τούρκοι είναι οι πραγματικοί αυτόχθονες της Ανατολίας, συνδέοντας την καταγωγή τους με αρχαίους προ-ελληνικούς πολιτισμούς. Με αυτόν τον τρόπο, ο Ελληνισμός υποβιβάζεται σε έναν προσωρινό «κατακτητή» που η ιστορία σωστά απέβαλε το 1922.
Η Γεωπολιτική της «Περικύκλωσης»
Συνδυάζοντας τα παραπάνω, η τουρκική ηγεσία καλλιεργεί στον λαό της το αίσθημα της «περικύκλωσης». Διδάσκονται ότι η Ελλάδα, από τα Δωδεκάνησα μέχρι την Κύπρο, προσπαθεί να «φυλακίσει» την Τουρκία στις ακτές της.
Αυτό το αίσθημα του «αδικημένου ισχυρού» είναι που νομιμοποιεί στα μάτια της τουρκικής κοινής γνώμης τις προκλήσεις και τις έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η ιστορία, όπως διδάσκεται στην άλλη πλευρά του Αιγαίου, δεν είναι απλώς παρελθόν· είναι το εργαλείο που δικαιολογεί το παρόν. Όσο η ελληνική παρουσία στην περιοχή παρουσιάζεται ως «δυτική παρένθεση» στην ιστορία της Ανατολίας, η ένταση δεν θα είναι ποτέ απλώς ένα διπλωματικό επεισόδιο, αλλά μια σύγκρουση δύο εκ διαμέτρου αντίθετων κόσμων και αφηγήσεων.
Μείνετε μπροστά στις εξελίξεις — κάντε Like στο Facebook
Από το newsroom
Γράφει η Σκεύω Πινότση
-Posted by Anexartitos.Ta.Neα
Αν θέλετε να μαθαίνετε παράλληλα όσα σημαντικά διαδραματίζονται στα ελληνικά και ξένα media κάντε like στην σελίδα στο Facebook πατώντας εδώ.click here
Δημοσίευση σχολίου
.Τα σχόλια υπάρχουν για να συνεισφέρουν οι αναγνώστες στο διάλογο.
. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του.
. Αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές.
. Συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και greeklish αφαιρούνται όπου εντοπίζονται.
. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές και μόνον αυτούς.
. Η ταυτότητα των σχολιαστών είναι γνωστή μόνο στην Google.
. Όποιος θίγεται μπορεί να επικοινωνεί στο email μας.
. Περισσότερα στους όρους χρήσης.. Ευχαριστούμε για την κατανόησή σας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου